Marceli Barciński

polski przemysłowiec

Marceli Barciński (ur. 5 kwietnia 1881 w Łodzi, zm. 15 listopada 1929 w Warszawie) – przemysłowiec, działacz gospodarczy, społeczny i oświatowy, dziennikarz i literat.

Marceli Barciński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

5 kwietnia 1881
Łódź

Data i miejsce śmierci

15 listopada 1929
Warszawa

Przyczyna śmierci

zginął w wypadku samochodowym

Miejsce spoczynku

Nowy cmentarz żydowski w Łodzi

Zawód, zajęcie

przemysłowiec łódzki pochodzenia żydowskiego

Odznaczenia
Polonia Restituta Oficerski

ŻyciorysEdytuj

Był synem Salomona i Róży (Ruchli) Birnbaum, bratem Henryka i Stefana.

Po ukończeniu gimnazjum w Łodzi (1900) studiował na wydziale filologii, literatury i sztuki uniwersytetu w Lipsku i tam uzyskał doktorat z filozofii. Wrócił do Łodzi, gdzie rozpoczął pracę w rodzinnym przedsiębiorstwie „Przemysł Wełniany S. Barciński i S-ka”.

Angażował się w działania w organizacjach gospodarczych: w 1913 r. został sekretarzem Sekcji Przemysłu Włóknistego przy oddziale łódzkim Towarzystwa Popierania Rosyjskiego Przemysłu i Handlu, po odzyskaniu niepodległości przekształconej w 1919 r. w Związek Przemysłu Włókienniczego w Państwie Polskim i wtedy został dyrektorem biura Związku[1]. W 1920 r. jako Kierownik Związku umieszczony w Informatorze m. Łodzi na 1920 r.[2].

Zasiadał w radach nadzorach i zarządach kilku łódzkich instytucji finansowych, m.in.: Komitetu Giełdowego i Banku Handlowo-Przemysłowego w Łodzi. Był członkiem Komitetu Celnego przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu, współorganizatorem pawilonu włókienniczego na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu w 1929 r., członkiem delegacji, które z upoważnienia rządu polskiego prowadziły rozmowy z zagranicznymi wierzycielami polskiego włókiennictwa w celu zmniejszenia i rozłożenia zobowiązań na dogodne raty.

Był działaczem Towarzystwa Muzeum Nauki i Sztuki w Łodzi oraz Polskiego Towarzystwa Teatralnego w Łodzi (założonego w 1900 r.) – w 1920 r. był skarbnikiem[3], działaczem oświatowym członkiem Rady Opiekuńczej Gimnazjum Zgromadzenia Kupców w Łodzi i członkiem Automobilklubu Łódzkiego.

Znany był również jako mecenas sztuk pięknych[4]. Przejawiał także zdolności literackie, napisał sztuki: Niewolnice (1902) i Godzina wspomnień (1903) a na łamach łódzkich gazet publikował recenzje teatralne.

Zginął 15 listopada 1929 r. w wypadku samochodowym w Warszawie. Pochowany został na cmentarzu żydowskim „nowym” w Łodzi przy ul. Brackiej.

OdznaczeniaEdytuj

Za zasługi przy organizacji przemysłu włókienniczego i jego odbudowie po zniszczeniach wojennych I wojny światowej w 1925 r. został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

RodzinaEdytuj

Był żonaty z Alicją Elsner, miał dwóch synów: Seweryna Karola (ur. 1904) i Jana (ur. 1913).

PrzypisyEdytuj

  1. Informator m. Łodzi z kalendarzem na rok 1919, wydany nakładem Magistratu m. Łodzi, Łódź 1919, s. 207
  2. Informator m. Łodzi z kalendarzem na rok 1920, opracowany i wydany przez Wydział Statystyczny Magistratu m. Łodzi, Łódź [1920] s. 436
  3. Informator m. Łodzi z kalendarzem na rok 1920, Opracowany i wydany przez Wydział Statystyczny Magistratu m. Łodzi, Łódź [1920] s. 421
  4. Izaak Kersz, Szkice z dziejów Gminy Żydowskiej oraz cmentarza w Łodzi, Łódź: Oficyna Bibliofilów, 1996, s. 106, ISBN 83-86058-69-2, OCLC 169978243.

BibliografiaEdytuj