Mieczysław Kawalec

Mieczysław Marian Kawalec ps. Iza, Żbik, Psarski, Stanisławski (ur. 5 lipca 1916 w Trzcianie, zm. 1 marca 1951 w Warszawie) – major Wojska Polskiego, żołnierz Armii Krajowej, pełniący obowiązki ostatniego prezesa IV Zarządu Głównego Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość.

Mieczysław Kawalec
ilustracja
major major
Data i miejsce urodzenia 5 lipca 1916
Trzciana
Data i miejsce śmierci 1 marca 1951
więzienie mokotowskie w Warszawie
Przebieg służby
Lata służby od 1939-1951
Jednostki Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
WiN
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
powstanie antykomunistyczne w Polsce 1944–1953
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

 
Popiersie Mieczysława Kawalca w ramach Pomnika Żołnierzy Wyklętych w Rzeszowie

Absolwent i asystent na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Został awansowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1937 i 13. lokatą korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1939 walczył w obronie Lwowa. Od 1940 w stopniu majora w ZWZ-AK: oficer wywiadu, zastępca komendanta i komendant w Obwodzie Rzeszów.

Od 1945 był kierownikiem wywiadu Okręgu Rzeszowskiego WiN; zastępca kierownika Okręgu Krakowskiego. Kierował Wydziałem Informacji i Propagandy IV Zarządu Głównego WiN. Po aresztowaniu ppłk. Łukasza Cieplińskiego i mjr. Adama Lazarowicza działał jako p.o. (ostatniego) prezesa IV Zarządu Głównego WiN.

Aresztowany 1 lutego 1948 w Poroninie, podobnie jak wcześniej reszta Zarządu, wskutek zdrady Stefana Sieńki „Wiktora” (alias Andrzej Kazimierowicz), szefa Biura Studiów IV ZG WiN.

Wraz z pozostałymi członkami Zarządu Głównego WiN został poddany nadzorowanemu przez NKWD śledztwu. Jednym z przesłuchujących go był Jerzy Kędziora.

Sąd skazał go na czterokrotną karę śmierci w pokazowym procesie 5–14 października 1950. Został zabity strzałem w tył głowy 1 marca 1951. Jego symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w Kwaterze „Na Łączce”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

W 2010, wraz z trójką innych „Żołnierzy Wyklętych” straconych tego samego dnia co on, Józefem Batorym, Franciszkiem Błażejem i Adamem Lazarowiczem, został pośmiertnie odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[1][2].

UpamiętnienieEdytuj

1 marca 2013 z okazji obchodów Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych Minister Obrony Narodowej Tomasz Siemoniak awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[3][4].

Jednym z elementów odsłoniętego 17 listopada 2013 Pomnika Żołnierzy Wyklętych w Rzeszowie jest popiersie Mieczysława Kawalca[5][6][7][8].

PrzypisyEdytuj

  1. M.P. z 2010 r. nr 31, poz. 461
  2. Ordery dla Żołnierzy Wyklętych straconych 1 marca 1951 r., prezydent.pl, 1 marca 2010 [dostęp 2012-05-11].
  3. Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych, wp.mil.pl, 1 marca 2013 [dostęp 2013-03-03].
  4. Pośmiertne awanse dla Żołnierzy Wyklętych.
  5. Pułkownik Łukasz Ciepliński i jego żołnierze mają swój pomnik w Rzeszowie, umwp.podkarpackie.pl, 17 listopada 2013 [dostęp 2014-06-13] [zarchiwizowane z adresu 2017-07-07].
  6. Pomnik żołnierzy wyklętych w Rzeszowie, tvp.pl, 17 listopada 2013 [dostęp 2014-06-13].
  7. W Rzeszowie odsłonięto pomnik płk. Łukasza Cieplińskiego [WIDEO], nowiny24.pl, 17 listopada 2013 [dostęp 2014-06-13].
  8. Odsłonięcie pomnika prezesa IV Zarządu Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” płk. Łukasza Cieplińskiego, pomniksmolensk.pl, 19 listopada 2013 [dostęp 2014-06-13] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-08].

BibliografiaEdytuj