Mieczysław Kułakowski

Mieczysław Ludwik Kułakowski (ur. 19 sierpnia 1896 w Załoźcach, zm. 5 września 1942 w KL Auschwitz) – major artylerii Wojska Polskiego.

Mieczysław Kułakowski
Ilustracja
Mieczysław Kułakowski (przed 1934)
major artylerii major artylerii
Data i miejsce urodzenia 19 sierpnia 1896
Załoźce
Data i miejsce śmierci 5 września 1942
Auschwitz-Birkenau
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Artylerii Polowej,
6 Grupa Artylerii,
Woł. SPRezArt.,
7 Dywizjon Artylerii Konnej,
3 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów
Stanowiska oficer zwiadu
dowódca dywizjonu
dowódca baterii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 19 sierpnia 1896 w Załoźcach, w ówczesnym powiecie brodzkim[1]. Podczas I wojny światowej odbył 21 maja do 23 lipca 1917 kurs w Szkole Podchorążych Artylerii przy 1 pułku artylerii Legionów Polskich. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 5 pułku artylerii polowej. Został awansowany do stopnia porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2], a następnie do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[3][4][5]. W latach 20. pozostawał oficerem 5 pułku artylerii polowej, stacjonującego w garnizonie Lwów[6][7][8]. W 1928 był oficerem zwiadu tego pułku[9]. W 1932 był oficerem sztabu 6 Grupy Artylerii we Lwowie[10]. 4 lutego 1934 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 i 4. lokatą w korpusie oficerów artylerii[11]. W kwietniu 1934 został przeniesiony z 5 pal do Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko dowódcy dywizjonu[12]. Podczas XI kursu tej szkoły trwającego od 1936 do 1937 był dowódcą 5 baterii podchorążych artylerii konnej. Do sierpnia 1939 był I zastępcą dowódcy 7 dywizjonu artylerii konnej w Poznaniu.

Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej pełnił funkcję dowódcy I dywizjonu 3 pułku artylerii lekkiej Legionów. 18 maja 1942 został osadzony w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau (numer obozowy 35713), gdzie poniósł śmierć 5 września 1942[1].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Mieczysław Kułakowski. auschwitz.org. [dostęp 2020-05-08]. Mieczysław Kulakowski. auschwitz.org. [dostęp 2020-05-08].
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 823.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 747.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 465.
  5. a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 188.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 723.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 646.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 379.
  9. Jednodniówka ku uczczeniu dziesięciolecia 5 Pułku Artylerji Polowej Lw.. Lwów: 1928, s. 28.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 499.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 5 lutego 1934 roku, s. 72.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 163.
  13. Kronika. Krzyże Walecznych. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 28 z 5 lutego 1921. 
  14. Jednodniówka ku uczczeniu dziesięciolecia 5 Pułku Artylerji Polowej Lw.. Lwów: 1928, s. 25.
  15. M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 144 „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”.

BibliografiaEdytuj