Miedzioryt punktowany

technika artystyczna

Miedzioryt punktowany (puncowy):

  1. Technika druku wklęsłego stosowana w XVIII wieku, zwłaszcza w Anglii, która podobnie jak sposób kredkowy, dzięki niezmiernie delikatnym efektom osiąganym przez wybijanie na płycie drobniutkich otworków stemplami i młoteczkami, nadawała się do kopiowania subtelnych miniatur. Odbitki często były dodatkowo kolorowane.
  2. Rycina wykonana tą techniką.
The Duchess of Richmond, miedzioryt punktowany, autor William Wynne Ryland według obrazu Angeliki Kauffmann (1775)

DziejeEdytuj

Wybijanie punktów puncą było znane już w XV wieku przy wykonywaniu miedziorytu groszkowego. Do prekursorów tej techniki w XVI wieku należy Giulio Campagnola, który punktami uzyskiwał miękkie przejścia tonów. W XVII wieku stosowali go Paul Flindt z Norymbergi i Janus Lutma z Antwerpii. Miedzioryt punktowany w ciągu XVII wieku stosowany był przez wielu artystów, takich jak np. Jean Morin oraz Robert Nanteuil, dla wydobycia delikatnych tonów modelujących twarz portretowanego.

W XVIII wieku miedzioryt punktowany rozwinął się głównie w Anglii dzięki Williamowi W. Rylandowi. Techniką tą posługiwał się w swej twórczości wówczas przede wszystkim Francesco Bartolozzi i jego uczniowie. We Francji, Niemczech oraz Austrii miedzioryt punktowany stosowany był głównie w portretach (często wydawanych w albumach), scenach rodzajowych, historycznych, almanachach, kalendarzach, książkach historycznych oraz w zbiorach portretów opatrzonych życiorysami.

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj

  1. Encyklopedia wiedzy o książce,Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1971.
  2. Daszyńska Małgorzata, Techniki graficzne powielane i odbijane, Warszawa : Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1992.

Linki zewnętrzneEdytuj