Mikołaj Wolski (zm. 1621)

Ten artykuł dotyczy Mikołaja Wolskiego (zm. 1621) . Zobacz też: inne osoby noszące nazwisko Mikołaj Wolski.

Mikołaj Wolski herbu Półkozic (zm. 1621) – polski szlachcic, według Kaspra Niesieckiego SJ był synem Zygmunta Wolskiego, kasztelana czerskiego, starosty lanckorońskiego i warszawskiego i Barbary Chlebowiczówny, kasztelanki wileńskiej[1].

Mikołaj Wolski
Ilustracja
Portret Mikołaja Wolskiego
Herb
Półkozic
Rodzina Wolscy herbu Półkozic
Data śmierci 1621
Ojciec Zygmunt Wolski
Matka Barbara z Hlebowiczów
Żona

Barbara z Woynów

Dzieci

Krzysztof Wolski

ŻyciorysEdytuj

Marszałek wołkowyski (1606), kasztelan witebski (1615)[2], właściciel dóbr Krzemienica i Bakałarzewo ("Douspuda")[3].

Mikołaja Wolskiego cechowało ogromne przywiązanie do katolicyzmu. Fundował kościoły w Krzemienicy (1619-1623; murowany)[4] i Bakałarzewie (drewniany). Zastrzegał jednak, że świątynie nie mogły zmienić wyznania. Jeśli tak by się stało, miały zostać własnością biskupa wileńskiego. W Krzemienicy ufundował też z żoną klasztor Kanoników Laterańskich.

W 1609 roku uposażył parafię Bakałarzewo w wieś Kotowinę i grunty w miasteczku Bakałarzewie i jego okolicy. Bakałarzewski kościół otrzymał też w tym okresie piękny, późnorenesansowy ołtarz główny, który zachował się do dziś i jest najstarszym ruchomym zabytkiem powiatu suwalskiego[5].

Wolski głównie przebywał w Krzemienicy, ale odwiedzał również Bakałarzewo, gdzie miał do dyspozycji dwór – "aula Douspuda"[6].

Już w 1604 roku Mikołaj Zygmuntowicz Wolski był żonaty z Barbarą z Woynów, kasztelanką brzeską. Barbara zmarła dwa lata po śmierci męża w 1623 roku[2]. Mieli syna Krzysztofa, który po śmierci ojca w 1621 roku najprawdopodobniej objął dobra Wolskich. Krzysztof Wolski żył jeszcze w 1630 roku[7].

 
Nagrobek w kościele w Krzemienicy

PrzypisyEdytuj

  1. Niesiecki, s. 590.
  2. a b Andrzej Rachuba, Rejestry popisowe pospolitego ruszenia szlachty Wielkiego Księstwa Litewskiego z 1621 r., 2015.
  3. T. Naruszewicz, Bakałarzewo. Dzieje miasteczka i ziemi, 2006.
  4. W.F. Wilczewski, Rejestr dymów dóbr duchowieństwa katolickiego diecezji wileńskiej z 1653 roku…, s. 278.
  5. Archiwum Diecezjalne w Łomży, zesp. I, sygn. 11.
  6. Archiwum Diecezjalne w Łomży, zesp. IV, sygn. 1103.
  7. T. Naruszewicz, Miejscowości ziemi bakałarzewskiej, 2014.

BibliografiaEdytuj