Moja wojna, moja miłość

Moja wojna, moja miłość – polski film wojenny z 1975 roku w reż. Janusza Nasfetera

Moja wojna, moja miłość
Gatunek film wojenny, melodramat
Rok produkcji 1975
Data premiery Polska 2 września 1975
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 86 min
Reżyseria Janusz Nasfeter
Scenariusz Teresa Nasfeter,
Janusz Nasfeter
Główne role Piotr Łysak,
Grażyna Michalska
Muzyka Piotr Figiel
Zdjęcia Witold Sobociński
Scenografia Halina Krzyżanowska-Dobrowolska
Kostiumy Lidia Rzeszewska,
Izabella Konarzewska,
Marek Mierzejewski
Montaż Krzysztof Osiecki
Produkcja ZF Iluzjon
Wytwórnia ZF Iluzjon

Opis fabułyEdytuj

Wrzesień 1939 roku, początek wojny. Nastoletni Marek – syn oficera rezerwy, który wyrusza na front – przepojony ideami patriotyzmu, za wszelką cenę pragnie zostać bohaterem wojennym. Odrzucając propozycje bezpiecznego przychówku ze strony rodziny i wypełniając rozkaz płk. Umiastowskiego wraz z kolegą opuszcza Warszawę i wyrusza na wschód pragnąc jak najszybciej przyłączyć się do walczących oddziałów. Powolna wędrówka pomiędzy uciekającą ludnością cywilną i rozbitymi oddziałami wojska, bardzo szybko uświadamia mu czym naprawdę jest wojna. Jego kolega niedługo po wymarszu, opuszcza go, zniechęcony zaistniałą sytuacją, odmienną od tego czego oczekiwali młodzi patrioci. Marek kontynuuje swoją wędrówkę wraz z młodszą dziewczyną imieniem Elżbieta, napotkaną na posterunku wojskowej żandarmerii, która podobnie jak on zmierza, gdzieś na wschód w poszukiwaniu ojca. Kiedy wreszcie Marek dociera do upragnionego celu – twierdzy osowieckiej, gdzie trwa werbunek poborowych – okazuje się, że nie ma dla niego broni i armia go nie potrzebuje. Zagubiony i rozgoryczony, w wojennej zawierusze nieoczekiwanie uświadamia sobie, że odnajduje tytułową miłość – towarzyszkę niedoli Elżbietę.

Obsada aktorskaEdytuj

i inni.

O filmieEdytuj

Film powstawał pod roboczym tytułem Czas bohaterów. Jego scenariusz w dużym stopniu był oparty na osobistych wspomnieniach Nasfetera i napisanej kilka lat wcześniej noweli. Obraz zamykał długoletni cykl twórczości reżysera, określanej przez krytyków "dramatami o dzieciach"[a][1]. Recenzenci przyjęli film z uznaniem, pisząc o nim jako o "oryginalnym obrazie Września jakiego do tej pory w polskim kinie nie było, opowiedzianym nie z perspektywy ułana, ale przestraszonego cywila" i przyrównując go w zakresie poruszanej problematyki do Pokolenia Wajdy i filmu Hiroszima, moja miłość Resnaisa ("dorastanie psychiczne do roli w momencie próby ostatecznej, śmierci i unicestwienia"). Zaliczyli go do najważniejszych obrazów w twórczości Nasfetera[2].

UwagiEdytuj

  1. Po takich filmach jak: Kolorowe pończochy (1960), Mój stary (1962), Abel twój brat (1970), Motyle (1972), Ten okrutny, nikczemny chłopak (1972), Nie będę cię kochać (1973).

PrzypisyEdytuj

  1. Czas bohaterów. „Film”. Nr 6(106), s. 14-15, 1975-02-09. Warszawa: RWS "Prasa-Książka-Ruch". 
  2. Bezradny, ale nie przegrany. „Film”. Nr 36(136), s. 8-9, 1975-09-07. Warszawa: RWS "Prasa-Książka-Ruch". 

BibliografiaEdytuj

  • Jan Słodowski: Leksykon polskich filmów fabularnych. Warszawa: Wydawnictwo Wiedza i Życie, 1996, s. 382-383. ISBN 83-86805-62-5.

Linki zewnętrzneEdytuj