Otwórz menu główne

Monaster św. Hioba Poczajowskiego w Ladomirovej

Monaster św. Hioba Poczajowskiegoprawosławny męski klasztor w Ladomirovej, funkcjonujący w latach 1924–1946.

Monaster św. Hioba Poczajowskiego
Ilustracja
Cerkiew św. Michała Archanioła (klasztorna, obecnie parafialna)
Państwo  Słowacja
Miejscowość Ladomirová
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji
Rodzaj klasztoru męski
Archimandryta Serafin (Iwanow) (ostatni)
Klauzura nie
Obiekty sakralne
Cerkiew św. Michała Archanioła
Założyciel klasztoru Witalis (Maksimienko)
Data zamknięcia 1944
Położenie na mapie kraju preszowskiego
Mapa lokalizacyjna kraju preszowskiego
Monaster św. Hioba Poczajowskiego
Monaster św. Hioba Poczajowskiego
Położenie na mapie Słowacji
Mapa lokalizacyjna Słowacji
Monaster św. Hioba Poczajowskiego
Monaster św. Hioba Poczajowskiego
Ziemia49°19′46″N 21°37′11″E/49,329444 21,619722

Klasztor został założony przez grupę mnichów żyjących przed rewolucją październikową w ławrze Poczajowskiej, na czele z archimandrytą Witalisem (Maksimienko)[1]. Przy monasterze działała drukarnia, która wydawała co roku „Cerkownyj Russkij Kalendar”, od 1928 pismo „Prawosławnaja Karpatskaja Rus' ” oraz księgi liturgiczne. Monaster prowadził również działalność misyjną, przyczyniając się do przejścia 24 parafii katolickich obrządku rusińskiego na prawosławie[2][a].

Witalis (Maksimienko) pozostawał przełożonym monasteru w Ladomirovej do swojej chirotonii biskupiej w 1934[2]. W wymienionym roku zastąpił go Serafin (Iwanow). Kierował on wspólnotą w duchu zainicjowanym przez poprzednika, podróżował za granicę w celu uzyskiwania wsparcia finansowego dla klasztoru. W 1944 koordynował jego ewakuacją do Monachium, w ucieczce przed Armią Czerwoną[3].

Mnisi klasztoru w Ladomirovej założyli monaster św. Hioba Poczajowskiego w Monachium, a część z nich także monaster Trójcy Świętej w Jordanville[3]. W Ladomirovej funkcjonuje prawosławna parafia św. Michała Archanioła (jurysdykcja Kościoła Prawosławnego Czech i Słowacji); próby reaktywacji monasteru nie przynosiły dotąd efektu[4].

W monasterze żyli dwaj późniejsi zwierzchnicy Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji: Witalis (Ustinow)[5] i Ławr (Szkurła)[6].

UwagiEdytuj

  1. Witalis (Maksimienko) i inni mnisi Ławry Poczajowskiej zajmowali się przed 1917 prowadzeniem działalności misyjnej wśród grekokatolików Galicji, w porozumieniu z ruchem moskalofilskim; jej częścią było prowadzenie drukarni. Monaster w Ladomirovej kontynuował tę tradycję Ławry.

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj