Monaster św. Jana Chrzciciela w Kazaniu

Monaster św. Jana Chrzcicielaprawosławny męski klasztor w Kazaniu, w jurysdykcji eparchii kazańskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Monaster św. Jana Chrzciciela
Казанский Иоанно-Предтеченский монастырь
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. 1610012000
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Rosja
Republika  Tatarstan
Miejscowość Kazań
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Rodzaj klasztoru monaster
Eparchia kazańska
Klauzura nie
Typ monasteru męski
Obiekty sakralne
Cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni
Założyciel klasztoru German (Sadyriew-Polew)
Styl ruski
Materiał budowlany cegła
Data budowy 1649–1652
Data zamknięcia 1929
Data reaktywacji 1992
Położenie na mapie Tatarstanu
Mapa konturowa Tatarstanu, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Monaster św. Jana Chrzciciela”
Położenie na mapie Rosji
Mapa konturowa Rosji, po lewej znajduje się punkt z opisem „Monaster św. Jana Chrzciciela”
55,795286°N 49,107900°E/55,795286 49,107900

HistoriaEdytuj

Monaster został wzniesiony w latach 1564–1568[1] jako placówka filialna monasteru Zaśnięcia Matki Bożej w Swijażsku. Jako samodzielna męska wspólnota mnisza działał od 1595. Zbudowany w XVI w. kompleks klasztorny przetrwał do pożaru w 1649. Odbudowa klasztoru była możliwa dzięki datkom zamożnego kupca z Kazania Gawriiła Antipina. W latach 1649–1652 zbudowano nowe obiekty monasterskie: sobór Wjazdu Pańskiego do Jerozolimy z bocznymi ołtarzami św. Jana Chrzciciela i św. Jana Teologa[1], cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni z przylegającym do niej budynkiem mieszkalnym dla mnichów, drugi budynek z celami oraz dzwonnicę[2]. W 1652 po zakończeniu prac nad klasztorem został on powtórnie poświęcony przez metropolitę kazańskiego Korneliusza[1]. Monaster św. Jana Chrzciciela nie był zamożną wspólnotą. W 1764, po sekularyzacji majątków cerkiewnych przeprowadzonej przez Katarzynę II, klasztor nie został zaliczony do żadnej klasy monasterów otrzymujących wsparcie finansowe od państwa. W XIX w. kilkakrotnie było rozważane jego zamknięcie[2].

W 1815 monaster spłonął podczas pożaru całego miasta. Został odbudowany w latach 1818–1819 i po zakończeniu prac ponownie poświęcony[1]. W 1886 główny monasterski sobór został zburzony. Na jego miejscu wzniesiono nową świątynię wzorowaną na poprzedniej. W latach 1895–1896 zbudowano natomiast nową siedzibę przełożonego klasztoru zaprojektowaną przez P. Tiufilina[2].

W 1918, gdy władze radzieckie nakazały biskupowi kazańskiemu opuszczenie dotychczasowej rezydencji na Kremlu kazańskim i zamknęły katedralny sobór Zwiastowania, w monasterze znalazła się nowa rezydencja ordynariusza eparchii. W 1923 w klasztorze rezydował ordynariusz eparchii kazańskiej Żywej Cerkwi. W 1929 władze radzieckie zlikwidowały klasztor i zaadaptowały go na mieszkania oraz na siedzibę komitetu ochrony zabytków. W kolejnych latach zburzony został główny sobór monasterski[2].

Rosyjski Kościół Prawosławny odzyskał monaster św. Jana Chrzciciela w 1992. Ze zniszczeń odrestaurowane zostały budynki mieszkalne dla mnichów i przełożonego, jak również dzwonnica oraz cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni, w której wystawione dla kultu są relikwie św. Germana Kazańskiego. Monaster św. Jana Chrzciciela ponownie stał się również rezydencją biskupa kazańskiego[2]. W 2016 w monasterze przebywało czterech mnichów[1].

Kompleks monasterski jest wpisany na listę zabytków Rosji[3].

PrzypisyEdytuj