Narcyz Łubnicki

Narcyz Łubnicki (ur. 19 lutego 1904 w Białymstoku, zm. 22 czerwca 1988 w Lublinie) – polski filozof, wieloletni pracownik Instytutu Filozofii UMCS. Absolwent Sorbony (praca "Critique des elements fondamentaux de la doctrine kantienne" u Lalande'a w roku 1929).

Łubnicki był krytykiem i przeciwnikiem metafizyki i teologii. Przyjmował pogląd materialistyczny i ateistyczny, twierdząc o metafizyce, mistyce i religii, że ich przedmiot na pewno, kategorycznie nie istnieje. Filozofię, której był zwolennikiem, nazywał Łubnicki krytycyzmem. Jest on przeciwieństwem metafizyki i odznacza się, zdaniem Łubnickiego, niezależnością myślową. Jest on także naukowy, zgodny z kryteriami naukowości. Jest także przeciwny dogmatyzmowi. Systemy metafizyczne natomiast, zbliżone do religii, poezji nie są naukowe, mogą mieć natomiast walory estetyczne.

W swoich pracach zajmował się głównie historią filozofii, teorią poznania i metodologią nauk, psychologią, antropologią filozoficzną i etyką.

Za swoją pracę naukową i dydaktyczną profesor Łubnicki otrzymał Krzyż Kawalerski i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1957, 1964), a także tytuł doktora "honoris causa UMCS" (1982)[1].

PraceEdytuj

  • Zarys logiki (semantyka i logika formalna), Lublin 1964.
  • Nauka poprawnego myślenia, Warszawa 1965.
  • Światopoglądy, Warszawa 1973.

PrzypisyEdytuj

  1. Doktorzy honoris causa UMCS. umcs.lublin.pl. [dostęp 23 lutego 2011].