Natalia Andriolli z d. Tarnowska (ur. 1856, zm. 1912 w Osinach)[1]rzeźbiarka i malarka. Znana z neoklasycystycznych rzeźb portretowych, kompozycji rodzajowych i ceramiki artystycznej[2]. Tworzyła głównie w Paryżu. Żona Michała Elwira Andriollego[3].

Natalia Andriolli z d. Tarnowska
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

1856
Osiny

Data śmierci

1912

Narodowość

polska

Dziedzina sztuki

rzeźba, malarstwo

Epoka

neoklasycyzm, sentymentalizm

Ważne dzieła
  • Śpiący Amor (amor z lilią)

Życiorys edytuj

Córka Adama Tarnowskiego herbu Rolicz i Anieli Skrzyńskiej[4]. Miała siedmioro rodzeństwa. Już w latach dziecięcych wykazywała zdolności artystyczne. W 1877 poślubiła starszego o 19 lat Michała Elwira Andriollego[3]. Na ich związek silnie wpłynęła śmierć dwuletniej córki Marii w 1878 roku. Pomimo wspólnego wyjazdu do Paryża, ich małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1887 r. orzeczonym z winy męża[4].

Natalia Andriolli powróciła do Polski pod koniec lat 90. XIX wieku z powodu śmierci siostry, której czwórką dzieci się zaopiekowała. Prawdopodobnie ponownie wyszła za mąż, sygnując się pod koniec życia nazwiskiem Andriolli-Miecznikowska[4]. W 1899 na stałe przeniosła się do rodzinnego majątku Osiny[1].

Twórczość edytuj

 
Śpiący amor z Lilią, Paryż 1896, Muzeum Narodowe w Krakowie

Jej pierwszym nauczycielem był Wojciech Gerson. Swoją działalność artystyczną rozwinęła jednak dopiero w Paryżu, po rozwodzie z Andriollim. Swoje pierwsze prace, szkice, wysyłała na wystawy już w 1886 roku, zaś pierwsze rzeźby z gliny palonej na Wystawę Przemysłową w 1888. W prasie pisano o nich:

zręcznie obmyślane, lecz bronzowanie gliny a szczególniej malowanie nie równie gorsze sprawia wrażenie[4].

Również w tym samym roku wstąpiła do Academie Collarossi, gdzie studiowała malarstwo i rzeźbę pod kierunkiem Henri Chapu, Jean-Antoine Injalberta, Edme-Antony-Paula Noëla i Louis-Auguste’a Roubauda[1]. Ostatecznie założyła własną pracownię rzeźbiarską. Swoje dzieła odlewała przeważnie z gipsu.

W 1890 roku, jako jedna z dwóch Polek wysłała swoje prace na wystawę w Berlinie, Lirnika i Wiosnę. Były one później wystawiane również w Salonie Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. Dwa lata później jej rzeźby wystawiono na salonie paryskim: Nagą modelkę i Postać wieśniaka, gdzie zwłaszcza ta druga zyskała pochlebne recenzje. W 1896 na wystawie Paris-Province przy Avenue del’Opera zdobyła złoty medal za Śmieszkę[4].

Złoty medal na salonie paryskim zdobyła także w 1896 roku za rzeźbę Śpiący Amor (Amor z lilią), która do dzisiaj pozostaje jedną z jej najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych prac[4]. Widać w niej inspiracje klasycyzmem Antonio Canovy, jak i wpływy bardziej jej współczesnego sentymentalizmu[2].

Po powrocie do Polski w 1898 otworzyła pracownię rzeźbiarską w Częstochowie i w Warszawie. Jej ostatnie prace były wyłącznie religijne. Wykonała m.in. sukienkę do obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej[1].

Udział w wystawach edytuj

  • Wystawa Przemysłowa w Warszawie, 1888
  • Wystawia Powszechna w Paryżu, 1889[1]
  • Salon Paryski 1890 (wyróżnienie), Naga modelka, Postać wieśniaka, 1892, 1894, 1895, Amor z lilią (złoty medal),1896[4]
  • Portret młodej kobiety, wystawa l’Union des Femmes Peintres et Sculpteurs w Palais de l’Industrie, Paryż 1890
  • Dwie stokrotki (Deux Marguerites), Siłacz, Syrena, Exposition Internationale Le Blanc et le Noir, Paryż 1892
  • Autoportret (nagroda), Śmieszka (La Rieuse) (złoty medal), Popiersie prof. Józefa Korzeniowskiego (nagroda), Konkurs Paris-Province, Paryż 1896
  • Grajek wioskowy, Wiosna, Internationale Kunst-Ausstellung, Berlin 1891[1]

Przypisy edytuj

  1. a b c d e f Katarzyna Mikocka-Rachubowa, Artystki polskie. Katalog wystawy, Agnieszka Morawińska (red.), Muzeum Narodowe w Warszawie, 1991, s. 80–81.
  2. a b Rzeźbiarki przełomu XIX i XX wieku – Muzeum Narodowe w Krakowie, mnk.pl [dostęp 2020-07-17].
  3. a b Janina Wiercińska, Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających (zmarłych przed 1966 r.). Malarze, rzeźbiarze, graficy, t. 1, Wrocław 1971, s. 31–32.
  4. a b c d e f g Elwiro Michał Andriolli (1836-1893). Powstaniec, zesłaniec, artysta.

Linki zewnętrzne edytuj

Bibliografia edytuj

  • Mikocka-Rachubowa K., Artystki polskie. Katalog wystawy, Morawińska A. (red.), Muzeum Narodowe w Warszawie, 1991
  • Wiercińska J., Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających (zmarłych przed 1966 r.). Malarze, rzeźbiarze, graficy, t. 1, Wrocław 1971