Nihon-tō

Nihon-tō[1] (jap. 日本刀; dosł. miecz japoński) – ogólna nazwa japońskiej siecznej broni białej w skład której wchodzi broń długa: ō-dachi, no-dachi i daitō (tachi, katana, kogarasu maru) oraz krótka: tantō i shōtō (ko-dachi, wakizashi).

Przykładowe nihon-tō (katana i wakizashi) tworzące razem komplet (daishō)

Ze względu na dosłowne tłumaczenie, nihon-tō popularnie nazywane są mieczami, mimo że (poza tsurugi) nie zaliczają się do tego typu broni. Nihon-tō odnosi się tylko do broni, którą sami Japończycy uważają za japońską. Podstawowym warunkiem, jaki musi spełnić broń mogąca nosić miano nihon-tō, jest ręczne wykucie według tradycyjnych technologii, co dyskwalifikuje broń produkowaną masowo.

Nihon-tō dzieli się na różne kategorie. Zalicza się do nich m.in. podział od strony historycznej na miecze dawne (kotō), czyli wytworzone przed erą Keichō (1596-1615) i nowe (shintō), wykuwane po tym okresie[2].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary, Kenkyusha Limited, Tokyo 1991, ​ISBN 4-7674-2015-6​, str. 1225
  2. Kōjien, Iwanami Shoten, Tokyo, 1980, str. 1703