Otwórz menu główne

Nikołaj Trofimczuk (ur. 17 lutego 1902 we wsi Mołczad pow. Słonim, zm. ?) – radziecki generał-major służący w LWP.

Z pochodzenia Białorusin. Uczył się w szkole podstawowej do 1915, gdy wraz z rodziną został ewakuowany w głąb Rosji. 1918-1921 na kursach pedagogicznych w Surażu pow. Homel. Do 1924 był nauczycielem w szkole wiejskiej, potem został wcielony do Armii Czerwonej. Od grudnia 1924 dowódca drużyny, od września 1925 szef kompanii. 1926-1930 w wojskowej szkole inżynieryjnej, od 1926 członek partii komunistycznej. Od 1930 dowódca kompanii elektrotechnicznej batalionu inżynieryjnego. 1933-1938 studiował w Wojskowej Akademii Elektrotechnicznej, po czym został inżynierem i wykładowcą Moskiewskiej Wojskowej Szkoły Inżynieryjnej (od VI 1941 starszy wykładowca). Od jesieni 1942 walczył na froncie, od wiosny 1943 zastępca szefa sztabu wojsk inżynieryjnych Frontów ds. zagrodzeń. 10 X 1944 skierowany do WP jako podpułkownik i szef oddziału w Szefostwie Wojsk Inżynieryjnych Sztabu Głównego WP. Od grudnia 1945 zastępca szefa Departamentu Wojskowo-Inżynieryjnego MON. W marcu 1946 wrócił do ZSRR jako szef Cyklu Elektrotechnicznego Akademii Inżynieryjnej w Leningradzie, w lipcu 1951 znów wysłany do Polski jako pułkownik i szef Katedry Uzbrojenia Inżynieryjnego w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. W marcu 1956 został komendantem fakultetu Inżynierii i Geodezji Wojskowej. Podczas służby w WP wyróżniał się wśród oficerów radzieckich kulturą osobistą i życzliwością wobec Polaków. W sierpniu 1956 Prezydium Rady Ministrów ZSRR mianowało go generałem-majorem Armii Radzieckiej. Pod koniec 1956 zakończył służbę w WP i wrócił do ZSRR.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 145-147.