Nimfidiusz Sabinus

Gaius Nymphidius Sabinus[1][2] (ur. 35 n.e.w Rzymie, zm. 68 n.e. tamże) – od 65 roku prefekt pretorianów (wspólnie z Gajuszem Ofoniuszem Tygellinusem).

Nimfidiusz Sabinus
Gaius Nymphidius Sabinus
Data i miejsce urodzenia 35
Rzym
Data i miejsce śmierci 68
Rzym
Przebieg służby
Lata służby 65–68
Jednostki Pretorianie
Stanowiska prefekt pretorianów

ŻyciorysEdytuj

Według Plutarcha Nimfidiusz Sabinus był synem wyzwolenicy cesarskiej Nimfidii, która była córką Gajusza Juliusza Kallistusa, wpływowego wyzwoleńca na dworze Kaliguli i Klaudiusza. Jego ojcem był gladiator Martianus, choć Nimfidiusz sugerował, że jest synem Kaliguli z nieprawego łoża[3][4].

W 65 Nimfidiusz za zasługi w czasie śledztwa po wykryciu spisku Pizona został mianowany przez Nerona drugim obok Tygellinusa prefektem pretorianów (praefectus praetorio). Otrzymał też w nagrodę odznaki konsularne (consularia insignia)[5][6]. Wcześniej był prefektem jazdy pomocniczej (praefectus alae) i trybunem jednej z kohort gwardii pretoriańskiej[5]

W 68 wraz z pretorianami udzielił poparcia Galbie, przyczyniając się do samobójstwa Nerona. Przekonał pretorian, że Neron zamierza uciec do Egiptu i zachęcił ich do obwołania cesarzem Galbę, który miał po przybyciu do Rzymu z Hiszpanii wypłacić w nagrodę każdemu z nich po 30 tysięcy sesterców[5].

Nimfidiusz zmusił Tygellinusa do rezygnacji ze stanowiska prefekta pretorian i przejął samodzielne dowodzenie jednostkami[7][8]. Nowy cesarz nie docenił działań Nimfidiusza i jeszcze w Hiszpanii odebrał mu dowództwo gwardii pretoriańskiej, a na miejsce Tygellinusa wyznaczył Korneliusza Lakona. W poczuciu krzywdy próbował ogłosić się cesarzem podając się za syna Kaliguli. Jednakże pretorianie go nie poparli i został zgładzony (na czele oddziału pretorian stał Antoniusz Honoratus[9][10]) tuż przed przybyciem Galby we wrześniu do Rzymu[11][12][13].

Galba kazał stracić osoby podejrzane o związki z Nimfidiuszem, między innymi wyznaczonego na konsula Cyngoniusza Warrona[14][15][10].

PrzypisyEdytuj

  1. CIL VI 6621.
  2. PIR II N 200 ↓, s. 422–423.
  3. Plutarch ↓, Galba 9.
  4. Łuć 2010 ↓, s. 160–161.
  5. a b c Łuć 2010 ↓, s. 160.
  6. Tacyt ↓, Roczniki XV, 72.
  7. Plutarch ↓, Galba 8.
  8. Łuć 2010 ↓, s. 161.
  9. Plutarch ↓, Galba 14,1.
  10. a b Byra 2014 ↓, s. 83.
  11. Łuć 2010 ↓, s. 161–162.
  12. Krawczuk 1986 ↓, s. 86.
  13. Górczyk ↓, Cz. I.
  14. Swetoniusz ↓, Galba 16.
  15. Tacyt ↓, Dzieje I, 6.

BibliografiaEdytuj

Źródła
Opracowania