Ołeksandr Ponomariow (1918–1973)

piłkarz ukraiński
Ten artykuł dotyczy ukraińskiego piłkarza urodzonego w 1918. Zobacz też: inne osoby noszące to imię i nazwisko.

Ołeksandr Semenowycz Ponomariow, ukr. Олександр Семенович Пономарьов, ros. Александр Семёнович Пономарёв, Aleksandr Siemionowicz Ponomariow (ur. 23 kwietnia 1918 w Gorłówce, w obwodzie donieckim, Ukraińska SRR, zm. 7 czerwca 1973 w Moskwie) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji napastnika, trener piłkarski.

Ołeksandr Ponomariow
Олександр Пономарьов
Pełne imię i nazwisko Ołeksandr Semenowycz Ponomariow
Data i miejsce urodzenia 23 kwietnia 1918
Gorłówka
Data i miejsce śmierci 7 czerwca 1973
Moskwa
Wzrost 170 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1933 Dynamo Gorłówka
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1936 Wuhilnyky Gorłówka 0 (0)
1936 Stachanoweć Stalino 1 (1)
1936 Dzierżiniec-STZ Stalingrad 4 (3)
1936 Spartak Charków 2 (0)
1936–1940 Traktor Stalingrad 82 (54)
1941 Profsojuzy-1 Moskwa 9 (2)
1945–1950 Torpedo Moskwa 133 (74)
1951–1952 Szachtar Stalino 38 (19)
W sumie: 269 (153)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1953–1956 Szachtar Stalino
1957–1958 ZSRR U-18
1960–1961 Awanhard Charków
1962–1965 Dinamo Moskwa
1965–1968 Upon Pallo
1969–1970 Ararat Erywań
1971 ZSRR olimpijska
1972 ZSRR

Kariera piłkarskaEdytuj

Kariera klubowaEdytuj

Wychowanek szkółki piłkarskiej Dynamo Gorłówka. W 1936 rozpoczął karierę piłkarską w Wuhilnykach Gorłówka, skąd został zaproszony do Stachanowca Stalino. W jedynym meczu strzelił jednego gola. W sierpniu 1936 przeszedł do klubu Dzierżiniec-STZ Stalingrad. W październiku 1936 został piłkarzem Spartaka Charków, jednak przez konflikt z głównym trenerem w 1937 powrócił do klubu ze Stalingradu, który zmienił nazwę na Traktor. W 1941 po reorganizacji klubów występował w drużynie Profsojuzy-1 Moskwa. Po zakończeniu II wojny światowej został piłkarzem Torpeda Moskwa, w którym pełnił funkcje kapitana drużyny[1]. Karierę piłkarską zakończył w klubie Szachtar Stalino.

Kariera trenerskaEdytuj

W 1952 ukończył Trenerską Szkołę w Centralnym Instytucie Kultury Fizycznej w Moskwie. Pracował na stanowiskach głównego trenera klubów Szachtar Stalino, Awanhard Charków, Dinamo Moskwa, Upon Pallo i Ararat Erywań. W latach 1957–1958 prowadził juniorską reprezentację ZSRR. Od 1971 pracował z olimpijską reprezentacją ZSRR, która w 1972 wywalczyła brązowe medale w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Monachium. W 1972 również objął stanowisko głównego trenera narodowej reprezentacji ZSRR, która wywalczyła wicemistrzostwo Europy.

Sukcesy i odznaczeniaEdytuj

Sukcesy kluboweEdytuj

Sukcesy trenerskieEdytuj

Sukcesy indywidualneEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj