Oblężenie Poznania (1716)

Ten artykuł dotyczy wydarzeń z 1716 roku. Zobacz też: Oblężenie Poznania (1146).

Oblężenie Poznaniaoblężenie, które miało miejsce 24 lipca 1716 roku podczas konfederacji tarnogrodzkiej w ramach wielkiej wojny północnej.

Oblężenie Poznania
Konfederacja tarnogrodzka
Ilustracja
Pozostałości murów miejskich w pobliżu Bramy Wrocławskiej
Czas 1716
Miejsce Poznań
Wynik Zwycięstwo konfederatów
Strony konfliktu
Sasi konfederaci Gniazdowskiego
Dowódcy
Kaspar von Siedlitz (Seidlitz, Zajdlic) Chryzostom Gniazdowski
Siły
440-1000 nieznane
Straty
150–200 zabitych 50-800 zabitych
brak współrzędnych
III wojna północna

NarwaDźwinaTryszkiDruskennikiWilnoKliszówPiotrkówPułtuskToruńChybicePoniecGemauerthofWarszawaWschowaKaliszHołowczynSmoleńskLeśnaKoniecpolLachowcePołtawaHelsingborgKøgeGadebuschStorkyroHankoStralsundDynekilenPoznańOzyliaStäketGranhamn

Poznań, który wzmocniony został przez nowe ziemne fortyfikacje bastionowe, zaatakowany został 24 lipca przez konfederatów będących pod dowództwem Chryzostoma Gniazdowskiego, pomimo zawieszenia broni podpisanego na początku lipca[1]. Garnizon miasta liczył 440-1000 żołnierzy saskich wspomaganych przez nieznaną liczbę mieszczan niemieckich. Gniazdowski, który miał 4000 żołnierzy i 4 działa, uderzył z trzech stron – od północy na Bramę Wroniecką oraz od południa na Bramę Wrocławską i Szaniec Garbarski.

Grupa, która uderzyła na szaniec, szybko zdołała go opanować, a następnie zaatakowała tyły obrońców rawelinu znajdującego się przed Bramą Wrocławską, co ułatwiło zdobycie bramy szturmującemu ją oddziałowi.

Konfederaci, którzy znajdowali się na prawym brzegu Warty, przeprawili się przez rzekę wpław i zaatakowali miasto. Gdy znajdujący się za Bramą Wroniecką rawelin oraz sama brama zostały opanowane podstępem, garnizon miasta skapitulował.

Zdobycie Poznania doprowadziło do wyeliminowania z walk wojsk królewskich generała porucznika Kaspra von Siedlitza, liczące według jednych relacji ok. 440, a według innych 1000 żołnierzy[1]. Konfederaci zdobycie miasta okupili to znacznymi stratami ludzkim, może nawet 800 poległych, ale zrekompensowała im to pokaźna zdobycz militarna. Według źródeł saskich było to 1400 karabinów piechoty, 1159 karabinów dragońskich i 4298 flint oraz 1617 par pistoletów, a także 20 żelaznych armat trzyfuntowych[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Tomasz Ciesielski, Bitwa pod Kowalewem (5 X 1716) – geneza, przebieg, konsekwencje, „Zapiski Historyczne”, lxxxiv (3), 2019, s. 31–56, DOI10.15762/zh.2019.25, ISSN 2449-8637 [dostęp 2019-12-18].

BibliografiaEdytuj

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom 2.
  • Kazimierz Jarochowski: Zdobywcy i okupanci staropolskiego Poznania, Wydawnictwo Miejskie, Poznań 2007.