Elektorat Saksonii

Elektorat Saksonii (niem. Kurfürstentum Sachsen lub Kursachsen), czasem nazywany Górną Saksonią był niezależnym elektoratem Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Utworzony został przez cesarza Karola IV na mocy wydanej w 1356 roku Złotej Bulli, która podniosła księstwo Saksonii-Wittenberg do rangi jednego ze świeckich elektoratów.

Elektorat Saksonii
Kurfürstentum Sachsen
1356–1806
Flaga
Herb
Flaga Herb
Stolica

Wittenberga (1356-1547)
Miśnia (1423-1464)
Drezno (1464-1806)

Ustrój polityczny

monarchia absolutna

Typ państwa

elektorat

Głowa państwa

Elektor Saksonii Fryderyk August I

Status terytorium

elektorat

Podniesiony do rangi królestwa

1806

Mapa

     Granice Elektoratu Saksonii po Pokoju westfalskim w 1648

HistoriaEdytuj

Po wygaśnięciu dynastii askańskiej w 1423, Elektorat Saksonii został nadany jako lenno Margrabiom Miśnii z dynastii Wettynów, którzy przenieśli swoją siedzibę nad Łabę, do Drezna.

Powstało silne państwo, obejmujące Saksonię, Turyngię (której obszar Wettynowie opanowali w 1264 roku) oraz Saksonię-Anhalt, którego władcy byli elektorami. Mimo że państwo znajdowało się dość daleko od centrum dawnej Saksonii było ono zwane Górną Saksonią, a z czasem po prostu Saksonią.

W 1485 roku dynastia Wettynów podzieliła się na dwie linie (ernestyńską, która zachowała prawa elektorskie, i albertyńską). Spowodowało to oddzielenie obecnej Turyngii od reszty państwa. Mimo to znaczenie rządzonej przez linię albertyńską zmniejszonej Saksonii wzrosło, zwłaszcza po odzyskaniu w 1547 roku praw elektorskich. Po Pokoju w Pradze w 1635 roku Saksonia została powiększona o Łużyce nadane jako dziedziczne lenno Wettynów, co potwierdził Pokój westfalski. W latach 1697–1763 kraj pozostawał w unii personalnej z Polską (zobacz: August II Mocny i August III). W XVIII wieku Saksonia była ważnym ośrodkiem kulturowym, ale została spustoszona w wyniku wojen (m.in. wojny północnej i siedmioletniej).

Po upadku Cesarstwa w 1806 roku, Wettynowie przyjęli tytuł królów Saksonii.

BibliografiaEdytuj