Otwórz menu główne

Obrona pozycyjna (ang. area defence lub position defence) - to sposób prowadzenia obrony polegający na utrzymaniu terenu, dążeniu do rozbicia nacierających zgrupowań przeciwnika przed przednią linią obrony lub w rejonie oddziałów pierwszego rzutu. W wypadku wdarcia się jego sił w głąb obrony dąży się do ich zatrzymania, po czym, przez wykonanie zwrotu zaczepnego, do odzyskania utraconego terenu[1].

Regulaminy Wojska Polskiego okresu II Rzeczypospolitej tak opisywały obronę stałą:
jeśli siły i środki pozwalają na skuteczne opanowanie ogniem całego pasa działania, wówczas można stosować obronę stałą. Zadaniem obrony stałej jest utrzymanie terenu. Skuteczność obrony stałej zależy głównie od zaciętości oporu wszystkich obrońców i natychmiastowych przeciwuderzeń z inicjatywy najbliższych dowódców. Zadania odwodów w obronie stałej sprowadzają się przede wszystkiem do uderzenia (przeciwuderzenia, przeciwnatarcia), celem odebrania utraconych stanowisk obronnych oraz do zwrotu zaczepnego. Organizacja i wyposażenie w sprzęt ogniowy dywizji piechoty pozwala jej w zwykłych warunkach terenowych na opanowanie ogniem pasa działania do 10 km szerokości. Należy jednak pamiętać, ie wytrzymałość zapory ogniowej zależy nie tylko od szerokości pasa działania i właściwości terenu, lecz także od siły natarcia nieprzyjaciela[2].

Obronę pozycyjną definiowano w sposób następujący: obrona stała, trwająca czas dłuższy, może przybrać formę obrony pozycyjnej. Obrona pozycyjna różni się od obrony stałej stopniem przygotowania pozycji i nasyceniem środkami walki[3].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj