Oftalmoskopia

Oftalmoskopia[1] (wziernikowanie dna oka, fundoskopia[2]) – badanie dna oka, przeprowadzane za pomocą oftalmoskopu. Dokonywane w celu zdiagnozowania różnych zaburzeń ogólnoustrojowych (np. nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, miażdżyca). Oprócz tego oftalmoskopia umożliwia rozpoznanie nieprawidłowości w budowie i funkcjonowaniu siatkówki, błony naczyniowej i nerwu wzrokowego. Wyróżnia się oftalmoskopię: bezpośrednią i pośrednią.

Obraz dna oka uzyskany w oftalmoskopii, po lewej stronie od tarczy nerwu wzrokowego widoczna jest plamka żółta.

Technika badaniaEdytuj

Przed badaniem należy rozszerzyć źrenicę poprzez dospojówkowe podanie tzw. mydriatyków czyli leków rozszerzających źrenicę (tropicamid, neosynefryna). Po rozszerzeniu źrenicy i zniknięciu reakcji źrenicy na światło (jej zwężania) do badanego oka stopniowo przybliża się oftalmoskop. Początkowo oświetla się gałkę oczną z ok. 15 centymetrów obserwując czerwony odblask z dna oka. Badanemu poleca się patrzeć na ucho badającego i stopniowo przybliża się oftalmoskop w kierunku oka. Należy pamiętać, że prawe oko bada się prawym okiem, a lewe – lewym. Następnie korygując ostrość widzenia na pokrętle oftalmoskopu obserwuje się tarczę nerwu wzrokowego (przy lekkim patrzeniu w bok), okolicę plamkową wraz z dołkiem środkowym (przy patrzeniu wprost na źródło światła), oraz następnie obserwuje się obwodowe części dna oka ze szczególnym uwzględnieniem znajdujących się tam tętnic i żył.

PrzypisyEdytuj

  1. gr. ὀφθαλμοσκοπία, ofthalmoskopía – ogląd oka
  2. łac. fundus – dno

Zobacz teżEdytuj