Okultacja (szyizm)

Okultacja (arab. ‏غيبة‎, Ghajba, pl. okultacja/ukrycie) – w teologii islamu szyickiego, stan ukrycia, w którym znajduje się imam Mahdi. Szyici różnią się odnośnie do tego, kto, kiedy i gdzie udał się w stan okultacji.

ImamizmEdytuj

W rozumieniu największej gałęzi islamu szyickiego, imamitów, Muhammad al-Mahdi (zgodnie z wiarą imamitów zniknął w niewyjaśnionych okolicznościach w Samarze i powróci, aby zbawić ludzi jako Mahdi[1]), udał się w stan okultacji ze względu aby zachować własne życie podczas historycznego prześladowania, odmówić złożenia przysięgi na wierność sunnickim kalifom, a także, aby Bóg mógł doświadczyć szyitów[2]. Imamici dzielą okres okultacji na mniejszą i większą okultację.

Mniejsza okultacjaEdytuj

Podczas mniejszej okultacji trwającej od 874 do 941 roku dwunasty imam nadal kontaktował się z ummą przy pomocy czterech wybranych przedstawicieli (arab. an-nuwāb al-arbaʻa)[3]:

  1. Usman ibn Sa'id al-Asadi
  2. Abu Dżafar Muhammad ibn Usman
  3. Abul Kasim Husajn ibn Ruh al-Nawbakhti
  4. Abul Hasan Ali ibn Muhammad al-Samarri

Al-Samarri otrzymał powiadomienie od samego imama, iż niedługo umrze bez wskazywania kolejnego przedstawiciela, a Mahdi uda się w stan większej okultacji bez możliwości dalszego udzielania wskazówek ludzkości.

Większa okultacjaEdytuj

Większa okultacja trwa od roku 941 do dnia dzisiejszego, imam od tego momentu pozostaje w całkowitym ukryciu i nie kontaktuje się z nikim. Szyici imamici oczekują powrotu dwunastego imama (razem z Jezusem), który będzie jednocześnie Mahdim, jako zwiastunu końca świata tuż przed Sądem Ostatecznym.

IsmailizmEdytuj

Okultacja Mahdiego jest różnie rozumiana przez poszczególne gałęzie ismailizmu. Siódmym i ostatnim imamem ismailitów był Isma'il ibn Dżafar[a]. Według niektórych gałęzi ismailickich imamat trwał następnie w osobie kalifów fatymidzkich i z nimi się skończył, według innych trwa do dzisiaj. Ismailici mustalici twierdzą, że ostatnim, dwudziestym imamem był Al-Amir bi-Ahkami'l-Lah. Ismailici tajabici iż ostatnim, dwudziestym pierwszym imamem, był At-Tajjib Abu'l-Kasim. Ismailici hafizyci uważają za ostatniego, dwudziestego czwartego imama, ostatniego i czternastego kalifa fatymidzkiego, Al-Adidego. Ismailici nizaryci twierdzą iż sukcesja imamów nadal trwa, tak więc żywym i panującym obecnie jest czterdziesty dziewiąty, Aga Chan IV.

ZajdyzmEdytuj

Zajdyci nie wierzą w koncept okultacji imamów.

UwagiEdytuj

  1. W zależności od numeracji imamów, mniejszość pośród ismailitów uznaje za siódmego imama jego następcę i syna którym był Muhammad ibn Isma'il.

PrzypisyEdytuj

  1. Marek M. Dziekan, Irak: religia i polityka, Dom Wydawniczy Elipsa, Warszawa 2005, str. 48
  2. Hussain, Jassim M. (1982). The occultation of the Twelfth Imam. Londyn, Anglia: Muhammadi Trust. ​ISBN 978-0-907794-01-1​.
  3. Al-Islam.org: The Need for Representation (ang.). Dostęp 06/09/2016.