Otwórz menu główne

Order 9 Września 1944 (bułg. Orden 9 septemwri 1944) – jedno z najwyższych odznaczeń państwowych Ludowej Republiki Bułgarii.

Order 9 Września 1944
Orden 9 septemwri 1944
Awers
Awers odznaki I klasy z mieczami
Rewers
Rewers I i awers II i III stopnia
Baretka
Baretka I, II i III stopnia
Ustanowiono 14 września 1945

Odznaczenie zostało ustanowiony 14 września 1945[1] przez Prezydium Zgromadzenia Narodowego Bułgarskiej Republiki Ludowej. Przyznawany obywatelom bułgarskim i innych narodowości, którzy przyczynili się do zwycięstwa powstania zbrojnego 9 września 1944[2] (wojskowy zamach stanu przeprowadzony przez bułgarską armię[1]) oraz do ustanowienia i umocnienia władzy ludowej[2]. Za zasługi wojenne otrzymywali go oficerowie i dowódcy, którzy wyróżnili się w walce o ojczyznę poprzez okazanie waleczności, odwagi i sprawności w dowodzeniu w operacjach wojskowych. W czasie pokoju mogli zostać nim nagrodzeni zarówno wojskowi jak i cywile, za bezbłędne wykonywanie zadań zleconych przez rząd dla konsolidacji BRL[1].

Dzielił się trzy stopnie/klasy i dwa rodzaje, bez mieczy dla osób cywilnych i z mieczami dla osób wojskowych:

  • I stopień – większa biała emaliowana gwiazda, z wizerunkiem popiersia Wasiła Lewskiego na środkowym medalionie, otoczonego emaliowanym na zielono wieńcem, z inskrypcją „9 SEPT. 1944” na rewersie, na czerwonym tle, otoczonym wieńcem,
  • II stopień – mniejsza biała emaliowana gwiazda, z inskrypcją „9 SEPT. 1944” wplecioną w wieniec na środkowym medalionie z popiersiem Lewskiego na awersie,
  • III stopień – taka sama odznaka jak w II stopniu, ale ramiona gwiazdy emaliowane na czerwono[1].

W przypadku odznaczenia z mieczami:

  • I stopień – przeznaczony do odznaczania dowódców dywizji i większych jednostek,
  • II stopień – do wyróżniania dowódców pułków i wyższych,
  • III stopień – dla pozostałych dowódców do dowódców pułków włącznie[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Paul Hieronymussen: Orders and Decorations of Europe in Colour. Nowy Jork: McMillan, 1967, s. 185
  2. a b c Mała Encyklopedia Wojskowa. T. II, Warszawa: MON, 1970, s. 535