Otwórz menu główne

Zgromadzenie Narodowe (Bułgaria)

Ten artykuł dotyczy parlamentu Bułgarii. Zobacz też: inne instytucje o takiej samej nazwie.

Zgromadzenie Narodowe (bułg. Народно събрание, czyli Narodno sybranie) – najwyższy organ władzy ustawodawczej w Bułgarii.

Zgromadzenie Narodowe
Народно събрание
Herb Zgromadzenie Narodowe
Państwo  Bułgaria
Rodzaj jednoizbowy
Rok założenia 1879
Kierownictwo
Przewodniczący Cweta Karajanczewa (GERB)
Wiceprzewodniczący Emil Hristow (GERB)
Kristian Wigenin (BSP)
Nigiar Dżafer (DPS)
Weselin Mareszki (Wola)
Struktura
Struktura Zgromadzenie Narodowe
Liczba członków 240
Stowarzyszenia polityczne Koalicja (119)

Wsparcie (14)

  •      Wola (12)
  •      niezależni (5)

Opozycja (104)

  •      BSP (79)
  •      DPS (25)
Ordynacja mieszana
Ostatnie wybory 26 marca 2017
Siedziba
Siedziba Zgromadzenie Narodowe
2 Narodno sabranie Square
Sofia
Strona internetowa
Bułgaria
Godło Bułgarii
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Bułgarii

Wikiprojekt Polityka

W Republice Bułgarii Zgromadzenie Narodowe stanowi jedyną izbę bułgarskiego parlamentu (unikameralizm). Składa się ono z 240 deputowanych[1], wybieranych w wyborach powszechnych, równych, bezpośrednich i proporcjonalnych, w głosowaniu tajnym (wybory pięcioprzymiotnikowe). Kandydatem na deputowanego może każdy, kto przekroczył 21. rok życia, posiada obywatelstwo wyłącznie bułgarskie oraz nie był karany[2].

Kadencja Zgromadzenia, zgodnie z Konstytucją, trwa cztery lata[3]; rozpoczyna się w dniu pierwszego posiedzenia nowo wybranego Zgromadzenia (które zwołuje prezydent)[4] i trwa do dnia poprzedzającego dzień zebrania się Zgromadzenia następnej kadencji.

Zgromadzenie obraduje ciągle[5], jego obrady są jawne (transmitowane przez radio i telewizję)[6].

Organy ZgromadzeniaEdytuj

Funkcje i uprawnienia ZgromadzeniaEdytuj

Zgromadzeniu Narodowemu poświęcone są artykuły 62.-91. Konstytucji; funkcje i uprawnienia Zgromadzenia regulują artykuły 84.-91[8].

Funkcja ustrojotwórcza i ustawodawczaEdytuj

Funkcja kreacyjnaEdytuj

  • powoływanie na stanowiska i zatwierdzanie składu rządu
  • w szczególnym wypadku – prawo do samodzielnego powołania rządu (w przypadku uchwalenia wotum nieufności)
  • wybór i powoływanie na stanowiska m.in. prezesa Narodowego Banku Bułgarskiego
  • ratyfikowanie większości międzynarodowych aktów prawnych (wymienionych w par.1 Art. 85. Konstytucji)
  • podejmowanie uchwały o wypowiedzeniu wojny i warunkach pokoju
  • podejmowanie uchwały o rozmieszczeniu wojsk bułgarskich poza granicami kraju
  • na wniosek prezydenta lub premiera wprowadzenie stanu wojennego lub stanu wyjątkowego w całym kraju
  • rozpisywanie wyborów prezydenckich
  • odznaczanie medalami i orderami

Funkcja kontrolnaEdytuj


Wielkie Zgromadzenie Narodowe (Konstytuanta)Edytuj

Wielkie Zgromadzenie Narodowe (bułg. Велико народно събрание) może być zwołane w przypadku rozwiązania spraw systemowych, takich jak wprowadzenie nowej konstytucji, czy zmiana granicy kraju. Może również, w przypadku niezwołania w tym czasie Zgromadzenia Narodowego, tymczasowo przejąć wszystkie jego kompetencje.

Wielkie Zgromadzenie Narodowe pojawiło się po raz pierwszy w Konstytucji Tyrnowskiej w 1879 roku. Do czasu likwidacji w 1947 roku (Konstytucja Dymitrowa) było zwoływane siedmiokrotnie. W 1990 roku, po upadku systemu komunistycznego, ponownie pojawiło się w ustawodawstwie bułgarskim.

W skład Wielkiego Zgromadzenia Narodowego wchodzi 400 deputowanych, wybieranych w wyborach powszechnych. Ustawy przedstawiane przed Konstytuantą wchodzą w życie, jeśli za ich wprowadzeniem zagłosuje 2/3 deputowanych w trzech głosowaniach odbywających się w różnych dniach.

Ostatnia sesja Wielkiego Zgromadzenia Narodowego trwała od 10 lipca 1990 do 12 lipca 1991 roku. Jej owocem jest obecna Konstytucja.

BudynekEdytuj

 
Budynek Zgromadzenia Narodowego.

Obecny budynek, w którym obraduje Zgromadzenie Narodowe, mieści się przy ulicy Zgromadzenia Narodowego 2 w Sofii. Został zbudowany w latach 1884-1886. Jego projektantem był znany architekt Konstantin Jovanović, absolwent uczelni technicznych w Austrii i Szwajcarii, także twórca budynku serbskiego parlamentu. Wygląd zewnętrzny oraz wyposażenie są utrzymane w stylu neorenesansowym.

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj