Óscar Andrés Rodríguez Maradiaga

duchowny katolicki z Hondurasu, kardynał

Óscar Andrés Rodríguez Maradiaga SDB (ur. 29 grudnia 1942 w Tegucigalpie[1]) – honduraski duchowny rzymskokatolicki, salezjanin, doktor filozofii i nauk teologicznych, rektor Salezjańskiego Instytutu Filozoficznego w Gwatemali w latach 1975–1978, biskup pomocniczy Tegucigalpa w latach 1978–1993, administrator apostolski diecezji Santa Rosa de Copán w latach 1981–1984, sekretarz generalny Rady Episkopatów Latynoamerykańskich CELAM w latach 1987–1991, arcybiskup metropolita Tegucigalpa od 1993, administrator apostolski diecezji San Pedro Sula w latach 1993–1995, przewodniczący Rady Episkopatów Latynoamerykańskich CELAM w latach 1995–1999, przewodniczący Konferencji Episkopatu Hondurasu w latach 1997–2003, kardynał prezbiter od 2001, przewodniczący Caritas Internationalis w latach 2007–2015, koordynator Rady Kardynałów od 2013.

Óscar Andrés Rodríguez Maradiaga
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Óscar Andrés Rodríguez Maradiaga (2014)
Herb Óscar Andrés Rodríguez Maradiaga Mihi vivere Christus est
Dla mnie żyć to Chrystus
Kraj działania  Honduras
Data i miejsce urodzenia 29 grudnia 1942
Tegucigalpa
Arcybiskup metropolita Tegucigalpy
Okres sprawowania od 1993
Koordynator Rady Kardynałów
Okres sprawowania od 2013
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja salezjanie
Prezbiterat 28 czerwca 1970
Nominacja biskupia 28 października 1978
Sakra biskupia 8 grudnia 1978
Kreacja kardynalska 21 lutego 2001
Jan Paweł II
Kościół tytularny S. Maria della Speranza
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 8 grudnia 1978
Miejscowość Tegucigalpa
Miejsce Archikatedra św. Michała Archanioła
Konsekrator Gabriel Montalvo Higuera
Współkonsekratorzy Miguel Obando Bravo
Héctor Enrique Santos Hernández

ŻyciorysEdytuj

3 maja 1961 wstąpił do zakonu salezjanów. Kształcił się w instytucie zakonnym Don Rua w San Salwador (Salwador), gdzie obronił doktorat z filozofii, ponadto studiował w kilku uczelniach rzymskich (na Papieskim Athenaeum Salezjańskim uzyskał tytuł doktora teologii, a na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim doktora teologii moralności). Zdobył także dyplom z psychologii klinicznej i psychoterapii na uniwersytecie w Innsbrucku (Austria). Ma ponadto wykształcenie muzyczne, studiował grę na fortepianie w konserwatorium w San Salwador oraz harmonię i kompozycję w Gwatemali i Newton (USA). Święcenia kapłańskie przyjął w Gwatemali 28 czerwca 1970.

Pracował jako nauczyciel różnych przedmiotów – m.in. chemii, teologii i muzyki sakralnej – w szkołach salezjańskich w Gwatemali. W latach 1975–1978 był rektorem Salezjańskiego Instytutu Filozoficznego w Gwatemali.

28 października 1978 został mianowany biskupem pomocniczym Tegucigalpa, ze stolicą tytularną Pudentiana[2]; sakry biskupiej udzielił mu 8 grudnia 1978 nuncjusz w Hondurasie arcybiskup Gabriel Montalvo Higuera. Pełnił funkcję administratora apostolskiego diecezji Santa Rosa de Copán w latach 1981–1984,. Brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie, m.in. sesji specjalnej poświęconej Kościołowi w Ameryce (listopad-grudzień 1997) oraz w IV konferencji generalnej Episkopatów Latynoamerykańskich w Santo Domingo (Dominikana, październik 1992). 8 stycznia 1993 został promowany na arcybiskupa Tegucigalpa, do 1995 pełnił także funkcję administratora apostolskiego diecezji San Pedro Sula. W 2017 w związku z ukończeniem 75 lat, złożył rezygnację z pełnionej funkcji, jednak papież zlecił mu dalsze sprawowanie urzędu[3].

W latach 1987–1991 był sekretarzem generalnym Rady Episkopatów Latynoamerykańskich CELAM, a 1995–1999 jej przewodniczącym; 1997–2003 stał na czele Konferencji Episkopatu Hondurasu. 21 lutego 2001 Jan Paweł II mianował go kardynałem, nadając tytuł prezbitera S. Maria della Speranza.

Kardynał Rodríguez Maradiaga był wymieniany w gronie papabili, faworytów do następstwa po zmarłym w kwietniu 2005 papieżu Janie Pawle II oraz po rezygnacji papieża Benedykta XVI w 2013 roku. Otwarty na współpracę z innymi Kościołami chrześcijańskimi, oprócz hiszpańskiego włada angielskim, niemieckim, włoskim, portugalskim i francuskim. Uznawany jest za jednego z najinteligentniejszych teologów; przyjaciel Bono, wokalisty U2; ma licencję pilota[4].

Od czerwca 2007 do maja 2015 był przewodniczącym Caritas Internationalis (konfederacji katolickich organizacji charytatywnych działających w 162 krajach)[5].

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.

Decyzją papieża Franciszka od 13 kwietnia 2013 jest członkiem grupy dziewięciu kardynałów doradców (Rada Kardynałów), którzy służą radą Ojcu Świętemu w zarządzaniu Kościołem i w sprawach reformy Kurii Rzymskiej[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Biografia na stronie internetowej Watykanu [dostęp 2020-08-09] (wł.).
  2. David M. Cheney, Pudentiana (Titular See) [Catholic-Hierarchy], www.catholic-hierarchy.org [dostęp 2017-05-25].
  3. deon.pl. [dostęp 2018-01-04].
  4. Honduras. W: Szymon Hołownia: Last minute. 24h chrześcijaństwa na świecie. Kraków: Znak, 2012. ISBN 978-83-240-2203-8. (pol.)
  5. Kard. Tagle przewodniczącym Caritas Internationalis, www.caritas.pl [dostęp 2017-11-28] [zarchiwizowane z adresu 2016-09-16] (pol.).
  6. Biuletyn watykański z 13.04.2013 (wł.). press.catholica.va. [dostęp 2013-04-13].

BibliografiaEdytuj