Osobliwość Van Hovego

Osobliwość Van Hovego – osobliwość (punkt, w którym funkcja nie jest gładka), występująca w gęstości stanów dla krystalicznych ciał stałych. Występowanie takich osobliwości zostało opisane przez belgijskiego fizyka Léona Van Hove w 1953[1].

Ich istnienie wynika stąd, że gęstość stanów jest dana wzorem:

gdzie całka jest liczona po powierzchni stałej energii. Zatem dla częstości, dla których związek dyspersyjny ma styczną poziomą (czyli w ekstremach i punktach siodłowych), pochodna gęstości stanów ma osobliwość. W pewnych przypadkach (np. dla łańcucha liniowego) również gęstość stanów może mieć punkt osobliwy.

PrzypisyEdytuj

  1. Léon Van Hove. The Occurrence of Singularities in the Elastic Frequency Distribution of a Crystal. „Physical Review”. 89 (6), s. 1189–1193, 1953-03-15. American Physical Society (APS). DOI: 10.1103/physrev.89.1189. ISSN 0031-899X.