Ostróg forteczny

Ostróg forteczny – element obronny zwykle w postaci schronu bojowego, stosowany w fortyfikacji od początku XX w.[2].

Ostróg forteczny w Sączowie, wchodzący w skład Obszaru Warownego „Śląsk” grupy warownej Niezdara[1]

Ostróg forteczny to zwykle betonowy schron bojowy będący jednocześnie stanowiskiem i częścią składową fortyfikacji systemu fortowego rozproszonego. Przystosowany do prowadzenia ognia półokrężnego lub okrężnego[3]. Ostróg potocznie i nieściśle nazywany bywa bunkrem lub blokhauzem.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Bogdanowski: Architektura obronna w krajobrazie Polski od Biskupina do Westerplatte. Warszawa-Kraków: PWN, 1996.
  • Praca zbiorowa: Mała encyklopedia wojskowa. Warszawa: MON, 1970.