Otwórz menu główne

Parafia Bożego Ciała w Gdańsku (polskokatolicka)

Parafia Bożego Ciała w Gdańskuparafia Kościoła Polskokatolickiego w RP, położona w dekanacie pomorsko-warmińskim diecezji warszawskiej.

Parafia Bożego Ciała
Ilustracja
Widok na kościół parafialny z Góry Gradowej
Państwo  Polska
Siedziba POL Gdańsk COA.svg Gdańsk
Adres ul. 3 Maja 19
80-802 Gdańsk
Data powołania maj 1945
Wyznanie starokatolickie
Kościół Polskokatolicki
Diecezja warszawska
Dekanat pomorsko-warmiński
Kościół Bożego Ciała
Proboszcz ks. dr Rafał Michalak
Wezwanie Bożego Ciała
Wspomnienie liturgiczne Boże Ciało
Położenie na mapie Gdańska
Mapa lokalizacyjna Gdańska
Parafia Bożego Ciała
Parafia Bożego Ciała
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Parafia Bożego Ciała
Parafia Bożego Ciała
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Parafia Bożego Ciała
Parafia Bożego Ciała
Ziemia54°21′28,5840″N 18°38′34,0080″E/54,357940 18,642780

W Trójmieście znajduje się również parafia polskokatolicka Wniebowzięcia NMP przy ul. Warszawskiej 7/9 w Gdyni.

Spis treści

HistoriaEdytuj

Pierwsze zapiski o kościele Bożego Ciała, a wówczas kaplicy przyszpitalnej pochodzą z 1395, kiedy to odnotowano udział w adoracji św. Sakramentu błogosławionej Doroty z Montowów Wielkich. Szpital, przeznaczony głównie dla trędowatych, wybudowano ok. 1351. W 1688 Barthel Ranisch dobudował nawę poprzeczną, dzięki czemu kościół ma kształt litery „T”. Transept to pierwotny gotycki budynek świątyni. Nad wejściem znajdowały się bogate organy, ufundowane w 1766 przez możne rody patrycjuszowskie Gralatów, Schummanów, Buschów i Conradich. Używane obecnie organy, znajdujące się w dobudowanej nawie poprzecznej, pochodzą z kaplicy szpitala im. Mikołaja Kopernika. Ławki są natomiast z Bazyliki Mariackiej. Kościół pw. Bożego Ciała był filialną placówką kościoła pw. Najświętszej Marii Panny, ponieważ nie miał własnej parafii.

W XVI wieku podczas walk z Krzyżakami budynki spalono, ale szybko zostały odbudowane. Nie oparły się zniszczeniom również w 1577 gdy Stefan Batory dyscyplinował zbuntowanych gdańszczan. W 1780 zgliszcza zostały usunięte, rozbudowano szpital i urządzono dom starców[1].

Parafia Kościoła Polskokatolickiego (do 1951: Polski Narodowy Kościół Katolicki) została zawiązana w 1945, gdy pewnej majowej niedzieli zeszła się tutaj gromadka ludzi, którzy przybyli, by zagospodarować stary polski Gdańsk – a sterczące mury z wypalonymi oczodołami okien doprowadzić do stanu używalności. Ocalałe przy kościele budynki stały się miejscem zamieszkania dla pierwszych pionierów osiedleńców – wyznawców kościoła narodowego. Skupili się oni wokół zniszczonego kościoła. Pierwszym powojennym kapłanem parafii był ks. Roman Powąska[2].

W 2002 staraniami obecnego proboszcza otwarty został (w sąsiedztwie kościoła) Pomnik-Cmentarz Nieistniejących Cmentarzy. Symbol łączący przeszłość z przyszłością, pomnik wielowyznaniowego i wielonarodowego Gdańska.

Opis świątyniEdytuj

Kościół pw. Bożego Ciała położony jest na uboczu miasta, tuż pod stokami Góry Gradowej. Uwagę zwraca niezwykle bogate wyposażenie świątyni min. drewniana ambona, która powstała w XVIII wieku na pamiątkę kaznodziei Jakuba Hegge, głoszącego pierwsze protestanckie kazania. Warto podkreślić również liczne wizerunki herbu Gdańska, obecne w różnych miejscach świątyni – kościół tak jak i szpital był na utrzymaniu miasta i w ten sposób refundował magistratowi zaangażowanie materialne. Centralnym elementem świątyni jest barokowy ołtarz z kopią obrazu św. Rodziny Rafaella, z kurdybanami w antependium, obraz Andrzeja Stecha z 1696 przedstawiający Chrystusa Ukrzyżowanego, cenne malowidło na płótnie – Sąd Ostateczny – zdobiące sufit, a także ozdoby z ambony zewnętrznej zdjęte na czas remontu – drewniane figurki apostołów, pelikana symbolizującego Chrystusa, który znajdował się nad baldachimem ambony.

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Jeden z dwu ocalałych [z: "Rodzina", 7/1738/2008, s.4-5]
  2. Wiadomości z Kościoła Polskokatolickiego [z: "Posłannictwo", 2/23/1954, s.44]