Patrycja Gruszyńska-Ruman

polska dziennikarka radiowa

Patrycja Marta Gruszyńska-Ruman, także Gruszczyńska-Ruman (ur. 1 października 1975 w Warszawie, zm. 26 sierpnia 2016[1] tamże[2]) – polska dziennikarka radiowa.

Patrycja Gruszyńska-Ruman
Data i miejsce urodzenia

1 października 1975
Warszawa

Data i miejsce śmierci

26 sierpnia 2016
Warszawa

Przyczyna śmierci

nowotwór

Miejsce spoczynku

Cmentarz Bródnowski

Zawód, zajęcie

dziennikarka

Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Pracodawca

Polskie Radio (2000–2016)

Małżeństwo

Jan

Dzieci

Kaja, Klara, Carmen, Kamila

Życiorys edytuj

Córka Jana i Grażyny[2]. Gruszyńska-Ruman ukończyła studia w Laboratorium Reportażu na Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego[3]. Karierę rozpoczęła w 1994[4]. Początkowo związana była z Radiem Warszawa i Radiem Plus (1999–2000). Od 2000 do 2016 pracowała w Studiu Reportażu i Dokumentu Polskiego Radia[5].

Najwięcej nagród przyniósł jej reportaż WINna nie WINna o Stanisławie Rachwał, byłej więźniarce obozu w Auschwitz-Birkenau, która za działalność antykomunistyczną w ramach organizacji Wolność i Niezawisłość (WiN) została skazana na karę śmierci. W więzieniu Montelupich była zmuszona do konfrontacji z jej dręczycielką z obozu w Auschwitz, komendantką Marią Mandel[6][7]. Innymi ważnymi reportażami były: Awantura o Asię, Cudowny przypadek, Śmietnik po Śląsku, Wrócę, kiedy słońce już nie będzie mi potrzebne[8].

Z mężem Janem miała córki: Kaję, Klarę, Carmen i Kamilę[9]. Zmarła na chorobę nowotworową[10]. Pochowana na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie[1].

Nagrody i wyróżnienia edytuj

Przypisy edytuj

  1. a b Cmentarze Bródzieńskie, brodnowski.grobonet.com [dostęp 2023-11-13].
  2. a b Patrycja Gruszyńska-Ruman. rejestry-notarialne.pl.
  3. FilmPolski.pl - Patrycja Gruszyńska, web.archive.org, 24 stycznia 2022 [dostęp 2023-11-13] [zarchiwizowane z adresu 2022-01-24].
  4. Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich – Pracownia Wolnego Słowa – Konkurs 2013 strona 2, old.sdp.pl [dostęp 2023-11-13] [zarchiwizowane 2023-11-13].
  5. Maciej Kozielski, Zmarła reportażystka radiowa Patrycja Gruszyńska-Ruman, Press.pl, 26 sierpnia 2016 [dostęp 2023-11-13] [zarchiwizowane 2017-02-25].
  6. a b Nagrody Prix Italia 2009 dla Polskiego Radia, Polskie Radio SA, 28 września 2009 [dostęp 2011-09-25] [zarchiwizowane 2009-10-05].
  7. Rozmowa dnia - 4 stycznia 2012, Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, 4 stycznia 2012 [dostęp 2013-09-27] [zarchiwizowane 2013-10-02].
  8. Patrycja Gruszyńska-Ruman, reportaz.polskieradio.pl [dostęp 2023-11-13] [zarchiwizowane 2023-06-05].
  9. PressReader.com - Repliki gazet z całego świata, www.pressreader.com [dostęp 2023-11-13].
  10. a b Pożegnanie Patrycji Gruszyńskiej-Ruman - Informacyjna Agencja Radiowa, polskieradio.pl, 2 września 2016 [dostęp 2023-11-13] [zarchiwizowane 2023-11-13].
  11. XVIII Festiwal Mediów, Festiwal Mediów Człowiek w Zagrożeniu [dostęp 2023-11-13] [zarchiwizowane 2009-02-12].
  12. Laureaci - SDP, sdp.pl, 25 stycznia 2022 [dostęp 2023-11-13] [zarchiwizowane 2022-01-25].
  13. Robert Horbaczewski, Zwycięzcy konkursu Melchiory, Press.pl, 22 marca 2010 [dostęp 2023-11-13] [zarchiwizowane 2023-11-13].
  14. Grand Press 2011, old.grandpress.press.pl [dostęp 2022-06-29] [zarchiwizowane 2021-04-20].
  15. Nagrody Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich przyznane – Warszawa, 30 stycznia 2014, Instytut Pamięci Narodowej, 30 stycznia 2014 [dostęp 2023-11-13] [zarchiwizowane 2023-11-13].
  16. Złote Mikrofony – najważniejsze nagrody Polskiego Radia przyznane - Wiadomości, polskieradio24.pl, 20 listopada 2014 [dostęp 2023-11-13] [zarchiwizowane 2016-03-10].
  17. Patrycja Gruszyńska-Ruman wyróżniona na Festiwalu Prix Italia, Polskie Radio SA, 26 września 2013 [dostęp 2013-09-26] [zarchiwizowane 2013-09-29].