Otwórz menu główne

Paul Bredow

niemiecki zbrodniarz wojenny

Paul Bredow (ur. 31 października 1903 w Koźlinach, zm. w grudniu 1945 w Getyndze) – niemiecki pielęgniarz, SS-Oberscharführer, uczestnik akcji T4, członek personelu obozów zagłady w Sobiborze i Treblince.

Paul Bredow
Ilustracja
Członkowie załogi obozu zagłady w Treblince przed obozowym zoo. Pierwszy od lewej Paul Bredow
SS-Oberscharführer SS-Oberscharführer
Data i miejsce urodzenia 31 października 1903
Koźliny
Data i miejsce śmierci grudzień 1945
Getynga
Przebieg służby
Lata służby 1942–1945
Jednostki Schutzstaffel

ŻyciorysEdytuj

Urodził się we wsi Güttland na Pomorzu Gdańskim (ob. Koźliny). Z zawodu był pielęgniarzem. W okresie III Rzeszy uczestniczył w programie eksterminacji osób chorych psychicznie i niepełnosprawnych umysłowo, prowadzonym pod kryptonimem akcja T4. Był zatrudniony w „ośrodkach eutanazji” w Grafeneck i Hartheim[1].

Podobnie jak wielu innych uczestników akcji T4 otrzymał przydział do personelu akcji „Reinhardt”. W kwietniu 1942 roku rozpoczął służbę w nowo utworzonym obozie zagłady w Sobiborze[1][2]. Był tam odpowiedzialny za rzekomy „lazaret”, czyli dowodził specjalnym komandem, które rozstrzeliwało Żydów niebędących w stanie o własnych siłach dojść do komór gazowych[2][3]. Mosze Bahir, jeden z ocalałych więźniów Sobiboru, wspominał, że Bredow wykazywał się wyjątkowym okrucieństwem, a mordowanie Żydów, które nazywał „strzelaniem do celu”, było jego ulubioną „rozrywką”. Miał nawet wyznaczyć sobie dzienny „przydział” 50 ofiar do zabicia[4]. Obok służby w „lazarecie” sprawował nadzór nad niemiecką kuchnią[5] i obozowym kasynem oficerskim[6].

Wiosną 1943 roku został przeniesiony do obozu zagłady Treblince. Nadzorował tam barak sortowniczy „A”, w którym więźniowie sortowali odzież pozostałą po zagazowanych Żydach[1]. Po likwidacji Treblinki jesienią 1943 roku został podobnie jak większość weteranów akcji „Reinhardt” przeniesiony na wybrzeże Adriatyku. Pełnił służbę w okolicach Triestu[7]. Jako członek SS dosłużył się stopnia Oberscharführera[8].

Po zakończeniu wojny powrócił do Niemiec. Wraz z innym członkiem załogi Sobiboru, Karlem Frenzelem, przez pewien czas pracował jako stolarz w Gießen. W grudniu 1945 roku zginął w wypadku samochodowym w Getyndze[7].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Webb 2017 ↓, s. 319.
  2. a b Bem 2014 ↓, s. 122.
  3. Webb 2017 ↓, s. 38, 47, 319.
  4. Bem 2012 ↓, s. 55.
  5. Bem 2014 ↓, s. 75.
  6. Webb 2017 ↓, s. 94.
  7. a b Webb 2017 ↓, s. 320.
  8. Bem 2012 ↓, s. 39.

BibliografiaEdytuj

  • Marek Bem (red.): Sobibór. Bunt wobec wyroku. Warszawa: Ośrodek KARTA, 2012. ISBN 978-83-61283-66-9.
  • Marek Bem: Sobibór. Obóz zagłady 1942–1943. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2014. ISBN 978-83-7399-611-3.
  • Chris Webb: The Sobibor death camp. History, Biographies, Remembrance. Stuttgart: ibidem-Verlag, 2017. ISBN 978-3-8382-0966-1. (ang.)