Otwórz menu główne

Piotr Dudziec (ur. 20 października 1906, zm. 13 czerwca 1970 w Nasielsku) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy płocki w latach 1950–1970.

Piotr Dudziec
Biskup tytularny Camuliany
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 20 października 1906
Rębisze-Kolonia
Data i miejsce śmierci 13 czerwca 1970
Nasielsk
Biskup pomocniczy płocki
Okres sprawowania 1950–1970
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 19 czerwca 1932
Nominacja biskupia 12 czerwca 1950
Sakra biskupia 29 czerwca 1950

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

19 czerwca 1932 przyjął święcenia kapłańskie w katedrze płockiej. Był wikariuszem w Zegrzu i Płocku. Podczas okupacji pełnił funkcję proboszcza w Krasnem i Węgrowie, był więziony w niemieckim obozie koncentracyjnym Soldau (KL) w Działdowie. Po uwolnieniu był duszpasterzem w diecezji kieleckiej. Zajmował stanowisko kanclerza kurii diecezjalnej w Kielcach. Po powrocie do Płocka w 1947 został kanonikiem kapituły katedralnej, pracownikiem kurii diecezjalnej i profesorem tamtejszego Wyższego Seminarium Duchownego.

12 czerwca 1950 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji płockiej i biskupem tytularnym Camuliany. Sakrę biskupią przyjął 29 czerwca 1950. W diecezji płockiej był wikariuszem generalnym, a w latach 1961–1962 wikariuszem kapitulnym.

Zmarł nagle w wyniku rozległego ataku serca 13 czerwca 1970 w Nasielsku, po mszy świętej, w trakcie której udzielił sakramentu bierzmowania[1]. Pochowany został w katedrze w Płocku.

PrzypisyEdytuj

  1. Miesięcznik Pasterski Płocki, nr 8 z 1970 r.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

  • Piotr Dudziec w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2011-06-09]