Piotr Szczepanik

polski piosenkarz, gitarzysta, aktor

Piotr Stanisław Szczepanik (ur. 14 lutego 1942 w Lublinie, zm. 20 sierpnia 2020[1] tamże) – polski piosenkarz, aktor i gitarzysta.

Piotr Szczepanik
Ilustracja
Piotr Szczepanik, 14 sierpnia 2007
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1942
Lublin
Data i miejsce śmierci 20 sierpnia 2020
Lublin
Instrumenty gitara
Gatunki poezja śpiewana
Zawód piosenkarz, aktor, gitarzysta
Aktywność 1966–2020
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

ŻyciorysEdytuj

Studiował historię sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim[2] i tam rozpoczął działalność artystyczną w kabarecie „Czart” występującym w kultowej lubelskiej kawiarni „Czarcia łapa”, mieszczącej się na Starym Mieście, oraz w Akademii Medycznej „Dren 59”. Debiutował w 1963 na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie. Znany jest z takich przebojów jak Żółte kalendarze (autor tekstu: Jerzy Miller), Kochać, Goniąc kormorany (autorem obu tekstów jest Andrzej Tylczyński), Puste koperty, Zabawa podmiejska, Nigdy więcej i innych.

Na przełomie lat 60. i 70. XX w. wraz z Bohdanem Łazuką i Jackiem Fedorowiczem prezentował program estradowo-kabaretowy „Popierajmy się”. W latach 70. występował solo (przy akompaniamencie gitary) w programach muzyczno-poetyckich oraz z recitalami pieśni i romansów. Śpiewał także utwory Adama Nowaka. Działał też jako aktor (zagrał m.in. tytułową rolę w telewizyjnej adaptacji „ChamaElizy Orzeszkowej, 1979).

Wraz z NSZZ „Solidarność”, od 1980 do 1989, był, wraz z najwybitniejszymi twórcami polskiej kultury, współorganizatorem Festiwalu Piosenki Prawdziwej (1981) oraz koncertów w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, które mieściło się w tamtym czasie w poklasztornym budynku ojców Trynitarzy przy kościele pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej przy ul. Solec 61 w Warszawie. Muzeum miało skromne warunki lokalowe, niewielkie sale, w których odbywały się występy i koncerty, zwykle były pełne, często brakowało miejsc. Widzów przyciągały na Solec wspaniała atmosfera, wolność artystycznej ekspresji oraz wysoki poziom artystyczny: „Rozmaitych premier, wieczorów poezji, pieśni i muzyki było ponad pięćdziesiąt, a wszystkich ich wystawień w latach 1983–1989 około siedmiuset. Pierwszy koncert, połączony z wystawą Jacka Malczewskiego, to „Bogurodzica, Ojców moich śpiew” – w wykonaniu Piotra Szczepanika. Miał ogromne powodzenie, szedł co tydzień, dwa razy w sobotę i raz w niedzielę”[3].

Po 1990 był szefem Zespołu Współpracy ze Środowiskami Twórczymi w Kancelarii Prezydenta Lecha Wałęsy, a w 2005 członkiem honorowego komitetu poparcia Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich[4]. W 2007 w wyborach parlamentarnych poparł Prawo i Sprawiedliwość, a także zasiadł w komitecie honorowego poparcia PiS-u[4]. W 2010 poparł Jarosława Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich[5].

Koncertował w kraju i za granicą, m.in. w Australii, Nowej Zelandii, Kanadzie oraz w wielu krajach Europy[2].

Zmarł 20 sierpnia 2020. Po uroczystej mszy świętej, która miała miejsce 31 sierpnia 2020 w archikatedrze lubelskiej został pochowany na Cmentarzu Stare Powązki[6], u boku swojej żony Krystyny Wąsowskiej-Szczepanik (1943-1971), zmarłej w wieku 28 lat na białaczkę.

W 2016 został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[7]. W 2008 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[8], w 2020 odznaczony pośmiertnie Krzyżem Komandorskim tego orderu[9].

DyskografiaEdytuj

  • 1964: Ricercar 64, śpiewa Piotr Szczepanik (Czwórka – Veriton, V-296)
  • 1966: Piotr Szczepanik śpiewa (LP – Muza)
  • 1987: Piotr Szczepanik: Największe przeboje (LP – Muza)
  • 1991: Piotr Szczepanik: Największe przeboje (CD – Muza)
  • 1991: Ricercar ’64 & Piotr Szczepanik (CD – Alcom)
  • 1996: Piotr Szczepanik: Wspomnienia (CD – Muza)
  • 1996: Piotr Szczepanik: Kochać... (CD – MTJ)
  • 1998: Piotr Szczepanik: Złote przeboje (CD – Fraza)
  • 1999: Piotr Szczepanik: Żółte kalendarze – Galeria polskiej piosenki (CD – Yesterday)
  • 1999: Piotr Szczepanik: Złote przeboje – Platynowa kolekcja (CD – GM Records)
  • 2000: Piotr Szczepanik: Guziki, Poezja: O. Mandelsztam, K. K. Baczyński, J. Lechoń, Z. Herbert, T. Gajcy, L. Staff, A. Zagajewski (CD)
  • 2001: Piotr Szczepanik śpiewa (CD – Muza/Yesterday)
  • 2002: Piotr Szczepanik: Największe przeboje – Kolekcja gwiazd (CD – Muza)
  • 2004: Piotr Szczepanik: Goniąc kormorany – The best of (CD – MTJ)
  • 2004: Piotr Szczepanik: Kochać – Perły (CD – Muza)
  • 2006: Piotr Szczepanik: Od piosenki do piosenki – Gwiazdozbiór muzyki rozrywkowej (CD)
  • 2006: Piotr Szczepanik: Moje złote przeboje – Platynowa kolekcja (CD – MediaWay)
  • 2008: Piotr Szczepanik: Moje złote przeboje – Muzyczna kolekcja (CD)

FilmografiaEdytuj

Źródło: FilmPolski.pl[10]

PrzypisyEdytuj

  1. Nie żyje Piotr Szczepanik. Stworzył jeden z najpiękniejszych polskich przebojów. onet.pl, 20 sierpnia 2020. [dostęp 20 sierpnia 2020].
  2. a b Nie żyje Piotr Szczepanik. polsatnews.pl, 20 sierpnia 2020. [dostęp 2020-08-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-21)].
  3. Hugon Bukowski, Muzeum z podziemną kuchnią, „Biuletyn IPN nr 1-2”, 2011.
  4. a b Nie żyje Piotr Szczepanik. Jego utwory śpiewała cała Polska. W: Wprost [on-line]. 2020-08-20. [dostęp 2020-08-24].
  5. Dlaczego Jarosław Kaczyński? Apel poparcia. W: jaroslawkaczynski.info [on-line]. [dostęp 2020-08-24].
  6. Pogrzeb Piotra Szczepanika. Msza żałobna w archikatedrze lubelskiej.. kurierlubelski.pl. [dostęp 2020-08-31].
  7. Piotr Szczepanik, Tadeusz Woźniakowski i Jolanta Kubicka-Helsztyńska laureatami medali „Gloria Artis”. mkidn.gov.pl, 2016-11-21. [dostęp 2020-08-21].
  8. M.P. z 2008 r. nr 94, poz. 808
  9. M.P. z 2020 r. poz. 1141
  10. Piotr Szczepanik w bazie filmpolski.pl

Linki zewnętrzneEdytuj