Otwórz menu główne

Polak-katolik – powstały w XVII wiekupotrzebne źródło, a ukształtowany w okresie rozbiorów stereotyp Polaka.

Idea ścisłego powiązania polskiej kultury i tożsamości z religią katolicką miała wówczas charakter nie tylko religijny, ale także polityczny, albowiem państwa wrogie wówczas Rzeczypospolitej, m.in. Szwecja i Rosja, reprezentowały inne wyznania (protestantyzm i prawosławie).

W czasach rozbiorów w większości katolickim społeczeństwie polskim w wyniku oporu przeciw tradycyjnemu rosyjskiemu prawosławiu i pruskiemu protestantyzmowi ukształtował się stereotyp przynależności narodowej uzależnionej od wiary katolickiej. Wyznawanie wiary katolickiej uznawane było za cechę polskiego charakteru narodowego.

W dwudziestoleciu międzywojennym stereotyp Polaka-katolika sprzyjał łączeniu katolicyzmu z nacjonalizmem. Wpływał hamująco na integrację bardzo zróżnicowanych wyznaniowo obywateli II Rzeczypospolitej. Wzmagał niechęć i wrogie postawy przede wszystkim mniejszości narodowych, szczególnie na tzw. kresach wschodnich[1]. W okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej nabrał on charakteru antykomunistycznego.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Krzysztof Krasowski, Związki wyznaniowe w II Rzeczypospolitej. Studium historycznoprawne. PWN Warszawa-Poznań 1988, s. 7.

BibliografiaEdytuj