Otwórz menu główne

Polska Partia Socjalistyczna – Lewica (1926–1931)

Nie mylić z: Polska Partia Socjalistyczna – Lewica (1906–1918).

Polska Partia Socjalistyczna – Lewica – polska radykalno-socjalistyczna partia polityczna, funkcjonująca w latach 1926–1931.

Polska Partia Socjalistyczna – Lewica
Skrót PPS-Lewica
Lider Andrzej Czuma (do 1929)
Data założenia 13 czerwca 1926
Data rozwiązania luty 1931
Ideologia polityczna socjalizm
Poglądy gospodarcze socjalizm
Liczba członków 12 tys. (1927)

Utworzona została 13 czerwca 1926 roku przez działaczy lewego skrzydła Polskiej Partii Socjalistycznej z Andrzejem Czumą na czele. W 1927 roku liczyła 12 tys. członków, działających głównie na terenie Lublina, Krakowa i Śląska Cieszyńskiego. W partii trwał konflikt między komunistami (Alfred Bem, Franciszek Polka, Romuald Gadomski) a działaczami dążącymi do zachowania niezależności od KPP (Andrzej Czuma, Stanisław Berent, Albin Różycki). Po aresztowaniu Andrzeja Czumy w styczniu 1929 roku kierownictwo partii przeszło w ręce komunistów, co doprowadziło do rozłamu (grupa Andrzeja Czumy ostatecznie znalazła się w Związku Związków Zawodowych). PPS-Lewica faktycznie stała się legalną przybudówką Komunistycznej Partii Polski. W lutym 1931 policja aresztowała wszystkich delegatów II Kongresu PPS-Lewicy. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Sosnowcu z 26 lutego 1930, zatwierdzonym przez Sąd Apelacyjny w Warszawie 20 grudnia 1930, Polska Partia Socjalistyczna – Lewica została uznana za organizację antypaństwową, a następnie rozwiązana decyzją ministra spraw wewnętrznych, która weszła w życie 14 lutego 1931[1]. Organami prasowymi partii były: "Robociarz", "Głos Pracy".

PrzypisyEdytuj

  1. Obwieszczenie. „Lwowski Dziennik Wojewódzki”. Nr 2, s. 33-34, 14 lutego 1931. 

LiteraturaEdytuj

  • Józef Kowalski: Trudne lata. Problemy rozwoju polskiego ruchu robotniczego 1929–1935. Warszawa: PWN, 1966.
  • PPS Lewica 1926–1931: materiały źródłowe. oprac., wstępem i przypisami opatrzył Ludwik Hass. Warszawa: Książka i Wiedza, 1963.
  • Encyklopedia Powszechna PWN, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, W-wa 1975, s. 628