Pont Neuf

Pont Neuf (Nowy Most) – najstarszy istniejący most w Paryżu. Kamień węgielny pod jego budowę położył w 1578 roku król Francji Henryk III (wcześniej król Polski jako Henryk Walezy), budowę zakończył Henryk IV w roku 1604 (lub w 1607, zależnie od źródeł). Projekt wykonał prawdopodobnie Jean-Baptiste Ducerceau lub Guillaume Marchant. Most powstał, aby ułatwić komunikację pomiędzy Luwrem a opactwem St-Germain-des-Pres.

Pont Neuf
Ilustracja
Pont Neuf od strony Pont Saint-Michel
Długość całkowita 278 m
Państwo  Francja
Miejscowość Paryż
Podstawowe dane
Przeszkoda Sekwana
Liczba przęseł 12
Data budowy 1578-1604 (lub 1607)
Projektant prawdopodobnie Jean-Baptiste Ducerceau lub Guillaume Marchant
Położenie na mapie Paryża
Mapa konturowa Paryża, w centrum znajduje się punkt z opisem „Pont Neuf”
Położenie na mapie Francji
Mapa konturowa Francji, u góry znajduje się punkt z opisem „Pont Neuf”
Położenie na mapie Île-de-France
Mapa konturowa Île-de-France, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Pont Neuf”
48°51′27″N 2°20′30″E/48,857500 2,341667

Był to pierwszy paryski most nie zabudowany domami, od samego początku wyposażony w chodniki chroniące przechodniów przed błotem i końmi.

Most składa się z 12 kamiennych przęseł o łącznej długości 278 metrów i wysokości 28 metrów (przez długi czas był to najszerszy most w Paryżu). 7 przęseł łączy prawy brzeg Sekwany z zachodnią częścią Île de la Cité, 5 łączy wyspę z lewym brzegiem. W środkowej części most rozszerza się w Place du Pont Neuf, na którym w 1635 r. ustawiono konny pomnik Henryka IV, którego autorem był florentyńczyk Pietro Tacca. W czasie rewolucji w 1792 r. pomnik zniszczono, a jego replikę, autorstwa François Lemota ustawiono w 1818 r. Na początku XVII w. wybudowano tu studnię ozdobioną płaskorzeźbą Samarytanki czerpiącej wodę. W 1813 r. pompę zlikwidowano, ale do dziś pozostał ulokowany nieopodal dom towarowy “La Samaritaine”. Pont Neuf ozdabiają kandelabry, projektu Wiktora Baltarda, wykonane w 1854 r.

Konstrukcja mostu nigdy nie została zmieniona, nawet drewniane słupy wspierające fundamenty są oryginalne.

BibliografiaEdytuj

  • Charles S. Whitney: Bridges of the World: Their Design and Construction. Mineola, New York: Dover Publications, 2003, s. 141. ISBN 0-486-42995-4.