Poznańska szkoła metodologiczna

Poznańska szkoła metodologiczna (także: szkoła poznańska lub szkoła Kmity[1]) – polski nurt marksizmu, który odrzucał tzw. "humanistyczną interpretację marksizmu" starając się inkorporować do filozofii marksistowskiej elementy pozytywizmu i osiągnięcia szkoły lwowsko-warszawskiej. Szkoła poznańska koncentrowała się na zagadnieniach epistemologicznych i metodologicznych. W obręb jej zainteresowań wchodziła jednak, przede wszystkim, epistemologia historyczna, metodologia nauk humanistycznych i filozoficzne podstawy humanistyki (rozpatrywane z punktu widzenia marksizmu za pomocą metod analitycznych). Obok filozofów "szkoła poznańska" objęła także historyków i metodologów historii.

Do rozwoju filozofii analitycznej w UAM przyczynił się Kazimierz Ajdukiewicz. Główni reprezentanci szkoły byli jego sukcesorami - należeli do nich Jerzy Giedymin, Jerzy Kmita, Leszek Nowak, Jerzy Brzeziński, Jerzy Topolski i Anna Pałubicka[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Michał Rydlewski, Kulturowy wymiar postkonstruktywizmu w perspektywie Gramatyki kultury europejskiej Anny Pałubickiej, w: Filo–Sofija, nr 25 (2014/2), s. 405, ISSN 1642-3267

Linki zewnętrzneEdytuj