Publiusz Decjusz Mus (konsul 312 p.n.e.)

Publius Decius Mus (zm. 295 p.n.e.) – czterokrotny konsul rzymski pochodzący z plebejskiej rodziny Decjuszy. Był synem Publiusza Decjusza Musa, konsula z 340 p.n.e.

Decjusz w 312 p.n.e. został wybrany na urząd konsula, drugim konsulem w tym roku został Marek Waleriusz Maksymus Korwinus[1]. W 310 p.n.e. służył jako legat w armii dyktatora Lucjusza Papiriusza Kursora[2]. Dwa lata później ponownie wybrany konsulem razem z Kwintusem Fabiuszem Maksymusem Rullianusem[3]. W 306 p.n.e. piastował urząd dowódcy jazdy[4]. Dwa lata później został cenzorem[5]. W 300 p.n.e. wybrany na urząd pontyfika[6]. W 297 p.n.e. wybrany na urząd konsula, w tym samym roku pokonał Apulów pod Maleventum[7].

W 295 p.n.e. ponownie wybrany na urząd konsula, drugim konsulem został Kwintus Fabiusz Maksymus Rullianus[8]. Ponieważ trwała wtedy III wojna samnicka, obydwaj konsulowie zostali wysłani do Etrurii w celu walki z armią Samnitów. Obie armie spotkały się pod Sentinum, gdzie doszło do bitwy, podczas której Decjusz, podobnie jak jego ojciec, poświęcił swoje życie bogom podziemnym jako okup za wojsko i ojczyznę, rzucając się w szeregi wroga[9]. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Rzymian.

PrzypisyEdytuj

  1. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 9, 28.
  2. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 9, 40.
  3. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 9, 41.
  4. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 9, 44.
  5. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 9, 46.
  6. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 10, 9.
  7. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 10, 15.
  8. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 10, 22.
  9. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 10, 28.

BibliografiaEdytuj