Otwórz menu główne

Rejon prigorodny (rejon przymiejski) (ros. Пригородный район) - rejon w należącej do Rosji północnokaukaskiej republice Osetii Północnej-Alanii.

prigorodny
ros. Пригородный район
Rejon
ilustracja
Państwo  Rosja
Republika  Osetia Północna
Siedziba Oktiabrskoje
Powierzchnia 1 460 km²
Populacja (2005)
• liczba ludności

102 300
• gęstość 70,1 os./km²
Położenie na mapie
Położenie na mapie
Portal Portal Rosja

Rejon prigorodny leży we wschodniej części republiki. Jego ośrodkiem administracyjnym jest wieś Oktiabrskoje.

Nazwa rejonu nawiązuje do faktu, stanowi on otoczenie stolicy Osetii i jej największego miasta - Władykaukazu, który jednak nie wchodzi w skład rejonu.

Powierzchnia i ludnośćEdytuj

Rejon ma powierzchnię 1,46 tys. km²; zamieszkuje go ok. 102,3 tys. osób (2005 r.). 100% populacji stanowi ludność wiejska, gdyż do rejonu nie należy żaden ośrodek miejski. Na terenie rejonu znajduje się co prawda największe osetyjski miasto - Władykaukaz, jednak z administracyjnego punku widzenia nie wchodzi ono w skład tej jednostki podziału administracyjnego i stanowi miasto wydzielone.

Gęstość zaludnienia w rejonie wynosi 70 os./km²

Zdecydowaną większość populacji stanowią Osetyjczycy; istnieje także niezbyt liczna mniejszość rosyjska oraz inguska; w niektórych wsiach , położonych na wschodzie rejonu, przy granicy z Ingusztią odsetek Inguszy przekracza 90%.

Historia i spory terytorialneEdytuj

Wschodnia część obszaru rejonu do 1944 r. stanowiła część Czeczeńsko-Inguskiej ASRR i była zamieszkana głównie przez Inguszy. Po likwidacji Czeczeńsko-Inguskiej ASRR i wysiedleniu Inguszy do Azji Środkowej tereny zlikwidowanej republiki podzielono pomiędzy sąsiednie jednostki polityczno-administracyjne, m.in. ówczesną Północnoosetyjską ASRR, której przyznano zachodnie skrawki byłej Czeczeńsko-Inguskiej ASRR. Obszary te zasiedlono Osetyjczykami. Po śmierci Stalina zezwolono na powrót Inguszy do ojczyzny i reaktywowano Czeczeńsko-Inguską ASRR (1957), jednak przyznanych Osetii terenów nie włączono ponownie w granice Czeczeno-Inguszetii, Mimo to nie czyniono trudności powracającym do dawnych domów Inguszom, którzy wkrótce przeważyli liczebnie nad niezbyt licznymi osadnikami osetyjskimi. Po rozpadzie ZSRR i wykształceniu autonomicznych republik rosyjskich: Osetii Północnej i Inguszetii, pomiędzy nimi rozgorzał spór o wschodnie tereny rejonu prigorodnego. Otwarte walki, które wybuchły w październiku 1992, doprowadziły do śmierci ok. 800 osób i wypędzenia ponad 30 tys. Inguszów[1]. (dane inguskie wskazują, że mogło być ich nawet 64 tys.[2]).

Osobny artykuł: Wojna osetyjsko-inguska.

W ich miejsce osadzono Osetyjczyków z Południowej Osetii - ofiary czystek etnicznych związanych z konfliktem między separatystyczną gruzińską prowincją Południową Osetia a władzami centralnymi w Tbilisi.

PrzypisyEdytuj

  1. Matuszek E.: Narody Północnego Kaukazu. Historia - kultura - konflikty (1985-1991). Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2007, s. 159-160. ISBN 978-83-7441-768-6.
  2. RUSSIA. THE INGUSH-OSSETIAN CONFLICT IN THE PRIGORODNYI REGION