Otwórz menu główne

Richard Heidrich (ur. 27 lipca 1896 – zm. 22 grudnia 1947) był niemieckim generałem i posiadającym najwyższe odznaczenia bojowe Fallschirmjäger (spadochroniarzem) w czasie II wojny światowej.

Richard Heidrich
Ilustracja
Generał Luftwaffe Richard Heidrich
General der Fallschirmtruppe General der Fallschirmtruppe
Data i miejsce urodzenia 27 lipca 1896
Lawalde, Brandenburgia
Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 22 grudnia 1947
Hamburg
Niemcy Zachodnie
Przebieg służby
Lata służby 1915-1945
Siły zbrojne Balkenkreuz.svgLuftwaffe
Stanowiska dowódca:
7 Dywizja Lotniczej
1st Airborn Dvision Logo 1.svg 1 Dywizji Strzelców Spadochronowych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu Krzyż Żelazny I Klasy Krzyż Żelazny II Klasy

Początki karieryEdytuj

Richard Heidrich zgłosił się na ochotnika do wojska w czasie I wojny światowej. Dosłużył się stopnia oficerskiego i został odznaczony Krzyżem Żelaznym I Klasy. Po wojnie pozostał w szeregach Reichswehry i służył na różnych stanowiskach w piechocie. W roku 1925 został awansowany do stopnia porucznika, a w 1931 kapitana.

W roku 1938 major Heidrich dowodził sformowanym z własnej inicjatywy batalionem spadochroniarzy, którzy (wszyscy bez wyjątku) byli ochotnikami z wojsk lądowych. 1 stycznia 1939 roku Heidrich i jego oddział zostali przeniesieni do Luftwaffe. Wkrótce Fallschirmjäger, wciąż na wstępnym etapie rozwoju, zostali uzupełnieni 2. batalionem, co było wstępem do formowania 1 Pułku Spadochronowego. Heidrich został członkiem sztabu nowo powstałej 7 Dywizji Spadochronowej, ale przed wybuchem wojny, na jego własną prośbę ponownie skierowano go do wojsk lądowych, gdzie objął dowodzenie 514 Pułku Piechoty.

Na frontach II wojny światowejEdytuj

Skierowany na front zachodni, w kampanii wrześniowej przeciwko Polsce udziału nie brał, uczestniczył natomiast, na czele swego pułku, w bojach we Francji. W końcu czerwca 1940 roku generał Kurt Student zdołał przekonać Heidricha, że powinien wrócić do Luftwaffe. Po ponownej zmianie munduru sformował 3 Pułk Spadochronowy, którym dowodził z powodzeniem podczas bitwy o Kretę.

Od listopada 1942 roku Heidrich dowodził 1 Dywizją Spadochronową, która brała udział w walkach na froncie wschodnim. 12 lipca 1943 roku dywizja została przerzucona na Sycylię, by powstrzymać aliancki desant. Spadochroniarze Heidricha brali udział, aczkolwiek bez powodzenia, w walkach o Ponte di Primosole.

Najcięższe walki czekały 1 Dywizję Spadochronową po lądowaniu wojsk sprzymierzonych na Półwyspie Apenińskim, głównie w czasie walk w Ortonie i czterech krwawych natarć Aliantów na Monte Cassino. Pododdziały dywizji, pod bezpośrednim dowództwem Heidricha, brały również udział w walkach na przyczółku Anzio-Nettuno. W końcu, mianowany dowódcą I Korpusu Wojsk Spadochronowych, Heidrich zawiadywał spadochroniarzami podczas ich odwrotu aż do granicy austriackiej, gdzie ostatecznie zmuszeni zostali do kapitulacji.

Generał Richard Heidrich został 2 maja 1945 roku wzięty do niewoli przez Amerykanów, a następnie przekazany Brytyjczykom, którzy chcieli postawić go przed sądem z oskarżenia o zbrodnie wojenne. Nim do tego doszło, zmarł w szpitalu w Hamburgu 22 grudnia 1947 roku.

BibliografiaEdytuj

  • Florian Berger: Mit Eichenlaub und Schwertern: Die höchstdekorierten Soldaten des Zweiten Weltkrieges, Selbstverlag Florian Berger 2006, ​ISBN 3-9501307-0-5
  • Franz Kurowski: Knights of the Wehrmacht Knight's Cross Holders of the Fallschirmjäger, Schiffer Military 2000, ​ISBN 0-88740-749-8
  • Fritjof Schaulen: Eichenlaubträger 1940-1945 Zeitgeschichte in Farbe I Abraham – Huppertz, Pour le Mérite, Selent 2003, ​ISBN 3-932381-20-3​.