Otwórz menu główne

Roman Bierówka

Oficer Wojska Polskiego

Roman Marian Bierówka (ur. 15 marca 1884, zm. 1940) – podpułkownik saperów inżynier Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Roman Bierówka
podpułkownik saperów podpułkownik saperów
Data urodzenia 15 marca 1884
Data śmierci wiosna 1940
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 6 Pułk Saperów
Kościuszkowski Obóz Szkolny Saperów
Stanowiska dyrektor nauk
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 15 marca 1884 w rodzinie Wojciecha. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1917 roku jego oddziałem macierzystym był batalion saperów Nr 10[1].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 30 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w Korpusie Inżynierii i Saperów, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pozostawał wówczas w Rezerwie armii[2]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego Lwów, a jego oddziałem macierzystym był 6 pułk saperów[3]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów inżynierii i saperów. W latach 1923–1924 pełnił służbę w Kościuszkowskim Obozie Szkolnym Saperów w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 6 pułku saperów. 9 października 1923 został przesunięty ze stanowiska dowódcy kompanii na stanowisko dyrektora nauk[4][5]. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[6]. W kwietniu 1928 został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów saperów z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VII[7][8].

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej 1939 i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. Na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/5-35 oznaczony numerem 181)[9]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 205, 1420.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 30 z 11 sierpnia 1920 roku, s. 689.
  3. Spis oficerów 1921 ↓, s. 342, 556.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 884, 906, 1527.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 808, 828, 1387.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 118.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 148.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 582, 591.
  9. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 7. [dostęp 2015-06-17].

BibliografiaEdytuj