Ruck (rugby union)

Ruck (wym. [rʌk], ruck i) – jeden ze stałych fragmentów gry w rugby union, często zdarzających się podczas meczu, stanowiący sposób rywalizacji o piłkę leżącą na ziemi, najczęściej rozgrywany po szarży.

Ruck
Wyjmowanie piłki z rucka

Cel i sposób rozegrania ruckaEdytuj

Ruck to stały fragment gry w rugby union, podczas którego jeden lub więcej zawodników z każdej drużyny, pozostając w kontakcie fizycznym i stojąc na nogach, zamykają przestrzeń ponad leżącą na ziemi piłką[1][2]. Stanowi on jeden ze sposobów zakończenia szarży[3][2] lub autu[4], a jego celem jest umożliwienie rywalizacji o piłkę leżącą na ziemi[5].

Walka o piłkę podczas rucka polega na przepychaniu zawodników drużyny przeciwnej nad piłką lub na ruckingu (próbie utrzymania lub przejęcia piłki za pomocą nóg[6], dozwolonej pod warunkiem, że jest to czynione w sposób bezpieczny dla innych zawodników). Zawodnicy znajdujący się na ziemi (niestojący na nogach) muszą próbować odsunąć się od piłki i nie mogą grać piłką[7] ani blokować do niej dostępu[2].

W momencie rozpoczęcia rucka zaczynają obowiązywać linie spalonego przebiegające przez najdalej wysunięte w stronę własnych linii bramkowych punkty zawodników zaangażowanych w rucku z każdej drużyny (jeśli taki punkt znajduje się za linią bramkową, to linię spalonego z tej strony stanowi linia bramkowa). Zawodnicy dołączający do rucka muszą stać na nogach i dołączać zza linii spalonego. Dołączenie polega na związaniu się z zawodnikiem z tej samej lub przeciwnej drużyny, które poprzedza lub jest równoczesne z kontaktem z jakąkolwiek częścią ciała[8].

Zakończenie rucka następuje w momencie, gdy piłka opuści rucka, znajdzie się na polu punktowym lub stanie się niemożliwa do zagrania. W tym ostatnim przypadku sędzia dyktuje młyn (na korzyść drużyny, która jako ostatnia poruszała się do przodu, a jeśli żadna z nich tego robiła – na korzyść drużyny atakującej[9]). Ponadto sędzia widząc, że piłka została wygrana przez jedną z drużyn i jest możliwa do zagrania, wydaje komendę „zagraj” (ang. use it), po której drużyna, która wygrała rucka, ma 5 sekund na zagranie piłki[10].

W praktyce po szarży, czyli powaleniu zawodnika niosącego piłkę, który musi natychmiast odłożyć piłkę na ziemię, jego partnerzy starają się jak najszybciej utworzyć nad piłką barierę uniemożliwiającą przeciwnikom jej podniesienie[11], łącząc się ze sobą. Zawodnicy drużyny przeciwnej z kolei łączą się z obrońcami i próbują ich przepchnąć tak, aby przejść nad piłką, dzięki czemu znajdzie się ona po ich stronie. Zawodnicy w rucku nie mogą podnosić piłki, a jedynie zagrywać ją stopami[12], natomiast kolejny gracz drużyny (zwykle jest to łącznik młyna) podnosi piłkę spod ich stóp lub wychodzącą z rucka i podaje do partnerów[13]. Zawodnik ten w praktyce kieruje ruckiem, dyrygując swoimi partnerami uczestniczącymi w tej formacji. Jedną z możliwych taktyk rozegrania piłki wygranej w rucku jest zamiast podania tzw. pick-and-go polegające na tym, że zawodnik podnoszący piłkę nie podaje jej do partnerów, a próbuje samemu przedrzeć się przez linię obrony z piłką w rękach[14]

Z uwagi na ograniczoną liczbę zawodników na boisku, w odmianie rugby 7 rucki pojawiają się na boisku rzadziej[15].

Błędy podczas rozegrania ruckaEdytuj

Ruck może być przerwany z różnych powodów, a błędy w trakcie jego rozegrania mogą skutkować podyktowaniem rzutu karnego lub wolnego. Do błędów skutkujących przyznaniem rzutu karnego należą m.in.:

  • atakowanie rucka bez związania się z innym zawodnikiem znajdującym się w rucku,
  • wchodzenie w kontakt z przeciwnikiem powyżej linii barków,
  • celowe zawalanie rucka[16],
  • dołączenie do rucka ze spalonego[17],
  • stawanie na przeciwniku lub niebezpieczne zagrania nogami,
  • wykopywanie piłki[7].

Do błędów skutkujących przyznaniem rzutu wolnego należą m.in.:

  • trzymanie głowy lub barków przez zawodników zaangażowanych w ruck poniżej linii bioder[18],
  • ponowne wprowadzanie piłki do rucka,
  • udawanie, że ruck został zakończony[7].

Ponadto nie wysłuchanie komendy sędziego „zagraj” czyli niepodjęcie gry wygraną w rucku piłką w ciągu 5 sekund od jej wydania skutkuje podyktowaniem młyna z wrzutem drużyny przeciwnej[19].

HistoriaEdytuj

We wczesnym rugby zaszarżowany zawodnik nie musiał odkładać piłki – mógł ją trzymać, dopóki nie zgromadzili się przy nim partnerzy i dopiero wówczas umieszczał ja na ziemi z okrzykiem down, rozpoczynając w ten sposób młyn[20]. Zasadę, że piłka musi być odłożona po szarży, wprowadzono w 1877[21][20]. W 1906 zlikwidowano walkę o piłkę po szarży w rugby league[22].

W ostatnich dekadach XX w. częstotliwość formowania rucków zaczęła dynamicznie rosnąć (w badaniach stwierdzono, że wraz z maulami podczas meczów Pucharu Świata w Rugby w 2019 było ich ponad pięciokrotnie więcej niż w meczach międzynarodowych rozgrywanych w latach 70. XX wieku)[23].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj