Shonie Carter

Shonie Carter, właśc. Mearion Shonie Bickhem III (ur. 3 maja 1972 w Chicago) – amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA), grappler oraz kick-boxer. Były zawodnik m.in. Ultimate Fighting Championship, World Extreme Cagefighting, King of the Cage, Pancrase czy Shooto. Mistrz World Extreme Cagefighting w wadze półśredniej w latach 2003-2004. Posiadacz czarnych pasów w judo, shidōkan karate oraz jujutsu.

Shonie Carter
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Mearion Shonie Bickhem III
Pseudonim Mr. International
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1972
Chicago
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 185 cm
Masa ciała ok. 77 kg
Styl walki zapasy, judo, shidōkan karate
Kategoria wagowa półśrednia, średnia
Klub Iron Academy
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 91
Zwycięstwa 51
Przez nokauty 12
Przez poddania 15
Przez decyzje 24
Porażki 32
Remisy 7
Nieodbyte 1
  1. Bilans walk aktualny na 09.09.2015.

Podczas swojej kariery miał okazję walczyć w wielu krajach m.in. w Japonii, Niemczech, Irlandii Północnej, Rosji, Polsce, Kanadzie, Izraelu czy Bułgarii stąd jego przydomek Mr International.

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Chicago, w jednym z tamtejszych afroamerykańskich gett. Uczęszczał do Proviso East High School. W czasie college'u trenował zapasy w stylu klasycznym. Studiując na Carson–Newman University, bezskutecznie startował w kwalifikacjach olimpijskich[1]. Tam też, zainteresował się judo, w którym wygrywał dwukrotnie mistrzostwo stanu Tennessee oraz jujutsu. Po niedługim czasie zaczął praktykować również karate shidokan. Przez sześć lat służył w Piechocie Morskiej[2][3].

Kariera sportowaEdytuj

W MMA zadebiutował 15 lutego 1997, przegrywając przez nokaut z Laverne Clarkiem. Do 1999, walczył na lokalnych galach i turniejach, wygrywając m.in. z Dave'em Menne'em oraz z pochodzącym z Polski Keithem Wiśniewskim. W latach 1999-2003, walczył na prestiżowych galach w Japonii (Pancrase, Shooto), notując tamże zwycięstwo nad Chrisem Lytle'em i remis z Kiumą Kunioku. W tym czasie toczył również pojedynki dla Ultimate Fighting Championship uzyskując bilans w organizacji trzech zwycięstw (m.in. nad Mattem Serrą przez KO) i jednej porażki w starciu z Patem Miletichem.

W 2003, stoczył aż dziewięć pojedynków, walcząc głównie na galach King of the Cage, Shooto i World Extreme Cagefighting gdzie w tym ostatnim został mistrzem w wadze półśredniej, wygrywając 17 października 2003 z J.T. Taylorem[4]. Tytuł stracił 21 maja 2004, na rzecz Ormianina Karo Parizjana, z którym przegrał na punkty. Między walkami dla WEC, uległ Jonowi Fitchowi 14 listopada 2003.

Przez następne lata, toczył pojedynki dla WEC, M-1 Global, TKO Major League MMA czy Konfrontacja Sztuk Walki[5], wygrywając m.in. z Marcinem Zontkiem oraz Jasonem MacDonaldem. 13 stycznia 2006, ponownie zmierzył się o mistrzostwo WEC lecz ostatecznie przegrał z Mikiem Pyle'em przez poddanie. W sierpniu 2006, wziął udział w 4 edycji The Ultimate Fighter, dochodząc do półfinału programu, w którym przegrał z byłym rywalem Mattem Serrą. Mimo to, otrzymał szanse walk dla UFC, tocząc jednak przegrany pojedynek 13 grudnia 2006, z Marcusem Davisem. Po przegranej został zwolniony z kontraktu.

Przez kolejne lata, walczył na mniejszych galach rozsianych po całej Ameryce Północnej i Europie, zdobywając kilka pasów mistrzowskim. W 2009, przegrał z byłym mistrzem UFC Carlosem Newtonem, w 2010 z Torrance'em Taylorem na gali Bellator FC natomiast w 2012 uległ Brandonowi Halseyowi.

Carter jest również utytułowanym grapplerem. Wielokrotnie zostawał mistrzem North American Grappling Association (NAGA), największej organizacji submission fightingu w Ameryce Północnej. Poza tym zawodowo walczył w formule kickbokserskiej, notując bilans 57 zwycięstw i 5 porażek, zostając mistrzem stanów Illinois i Karoliny Północnej w tejże formule. W 2001, mierzył się Cungiem Le na zasadach kickboxingu, przegrywając z nim na punkty.

Osiągnięcia[6]Edytuj

Mieszane sztuki walki:

  • 1997: Extreme Challenge 5 – 1. miejsce
  • 1998: IMAC 1 – 1. miejsce w turnieju wagi półśredniej
  • 2000: King of Pancrase Middleweight Tournament – finalista turnieju wagi średniej
  • 2002: Mistrz Iron Heart Crown w wadze półśredniej
  • 2003: Mistrz Shido – Fists of Fury w wadze półśredniej
  • 2003-2004: Mistrz World Extreme Cagefighting w wadze półśredniej
  • 2005: Mistrz IFC w wadze półśredniej
  • 2008: Mistrz WFC Armageddon w wadze średniej
  • 2009: Mistrz Throwdown w wadze średniej
  • 2015: Mistrz Super Brawl Showdown w wadze półśredniej

Kick-boxing:

  • Mistrz stanu Illinois w wadze półciężkiej
  • Mistrz stanu Północna Karolina w wadze średniej

Karate:

  • Mistrz USSC shidokan karate w wadze lekkiej
  • Mistrz USSC shidokan karate w wadze średniej
  • Mistrz USSC shidokan karate w wadze półśredniej
  • Mistrz Shidōkan Mixed Fighting w wadze półśredniej
  • Mistrz Shidōkan Superfight w wadze średniej
  • Zwycięzca Super Pucharu Irlandii w wadze półśredniej
  • Zwycięzca Pucharu Niemiec

Judo:

  • Mistrzostwa stanu Tennessee w judo – dwukrotnie 1. miejsce w wadze średniej

Submission fighting:

  • North American Grappling Association (NAGA) – wielokrotny zwycięzca mistrzostw

Pankration:

  • Trzykrotny Mistrz USA w pankrationie

Zapasy:

PrzypisyEdytuj

  1. An Interview with Mr. International (ang.). sherdog.com, 25.06.2008.
  2. Jarvis Cherron Kolen: Shonie Carter Interview — Judoka at Heart (ang.). judoinfo.com.
  3. Shonie Carter: Almost Famou (ang.). chicagoboxing.com.
  4. Keith Mills: World Extreme Cagefighting 8: "Halloween Fury 2" (ang.). fcfighter.com, 2003.
  5. Konfrontacja Sztuk Walki IV Gwiazdy na trybunach (pol.). kswmma.com, 10.09.2005.
  6. Fighting Career (ang.). shoniecarterofficial.com.

Linki zewnętrzneEdytuj

Poprzednik
Nick Diaz
(wakat)
Mistrz WEC wagi półśredniej
17 października 2003 – 21 maja 2004
Następca
Karapet Parizjan