Spencer Perceval: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 39 bajtów ,  10 miesięcy temu
WP:SK+Bn, drobne redakcyjne
m (Bot poprawia linkowanie do disambigów, a niekiedy błędy typograficzne oraz techniczne.)
(WP:SK+Bn, drobne redakcyjne)
}}
[[Plik:Assassination of Spencer Perceval.jpg|thumb|Zabójstwo Spencera Percevala]]
'''Spencer Perceval''' (ur. 1 listopada 1762 w [[Londyn]]ie, zm. 11 maja 1812 tamże) – [[Wielka Brytania|brytyjski]] polityk i premier [[Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii|Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii]]. Jedyny brytyjski [[premier]], który zginął w zamachu.
 
== Wczesne lata życia i początki kariery politycznej ==
Przyszły premier był siódmym synem [[John Perceval (2. hrabia Egmont)|Johna Percevala, 2. hrabiego Egmont]], i Catherine Compton. Wykształcenie odebrał w Harrow School oraz w [[TrinityKolegium CollegeTrójcy Świętej w (Cambridge)|Trinity College]] na [[UniwersytetUniversity wof Cambridge|Uniwersytecie Cambridge]]. Po studiach rozpoczął praktykę w okręgu Midland. Dzięki staraniom rodziny swojej matki uzyskał stanowisko w sądzie w [[Northampton]]. Następnie został komisarzem ds. upadłości z roczną pensją w wysokości 119 funtów. Z ramienia Korony brał udział w procesach przeciwko [[Thomas Paine|Thomasowi Paine'owiPaine’owi]] (1792) i [[John Horne Tooke|Johnowi Horne'owiHorne’owi Tooke'owiTooke’owi]] (1794). Pisał również pamfelty popierające [[impeachment]] [[Warren Hastings|Warrena Hastingsa]].
 
W 1796 został wybrany do [[Izba Gmin|Izby Gmin]] jako reprezentant okręgu [[okręg wyborczy Northampton|Northampton]]. Jego ataki na [[Charles James Fox|Charlesa Jamesa Foxa]] i parlamentarnych radykałów zwróciły nań uwagę premiera [[William Pitt Młodszy|Williama Pitta Młodszego]], który w 1798 mianował go radcą przy Radzie Artylerii. W 1801 został radcą generalnym w rządzie [[Henry Addington|Henry’ego Addingtona]]. W 1802 został prokuratorem generalnym. Pozostał na tym stanowisku w 1804, kiedy na stanowisko premiera powrócił Pitt. Na stanowisku prokuratora Perceval odpowiadał za procesy przeciwko radykałom oraz zmianę prawa dotyczącego zsyłania przestępców do [[Australia|Australii]].
== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="L Iremonger The Fiery Chariot">L. Iremonger, ''The Fiery Chariot: a study of British Prime Ministers and the search for love''. London 1970: Secker and Warburg.</ref>
}}