Reri: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 10 bajtów ,  2 lata temu
WP:SK+ToS+mSI+Bn, drobne redakcyjne, drobne techniczne
(linki zewnętrzne)
(WP:SK+ToS+mSI+Bn, drobne redakcyjne, drobne techniczne)
|www =
}}
'''Reri''', właśc. Anna Irma Ruahrei Chevalier (ur. [[1912]] na [[Bora-Bora]], zm. [[1977]]) – aktorka [[Tahitańczycy|tahitańskiego]] pochodzenia<ref name=SK>{{Cytuj stronę | url = https://stare-kino.pl/reri-miss-polinezji-wsrod-gwiazd-ii-rp/| tytuł = Reri – miss Polinezji wśród gwiazd II RP| autor = Mirela Tomczyk| opublikowany = stare-kino.pl| data = 2016| data dostępu = 2017-07-28}}</ref>.
 
Była córką Francuza, Laurence Chevaliera (mera [[Papeete]] i nauczyciela jezyka francuskiego) i Tahitanki. Debiutowała w filmie ''[[Tabu (film 1931)|Tabu]]'' (1931) w reżyserii [[Friedrich Wilhelm Murnau|Friedricha W. Murnaua]]. W 1931 roku wyjechała do Stanów Zjednoczonych, gdzie występowała m.in. w rewii „Ziegfeld Follies” w przedstawieniu ''Wielka Rewia 1931''. Po rocznym pobycie w USA wyjechała do [[Berlin]]a (wzięła m.in. udział europejskiej premierze ''Tabu''), a następnie występowała w [[Paryż]]u. W 1933 roku przyjechała do Polski – zaangażował ją kinoteatr Alhambra na pokaz tańców i pieśni polinezyjskich. Wystąpiła w Warszawie, Łodzi i Poznaniu, odwiedziła Kraków, Zakopane, Krynicę i Ciechocinek<ref name=SK />.
 
Prawdopodobnie w Warszawie poznał ją [[Eugeniusz Bodo]]<ref name=SK /> i specjalnie dla niej napisał scenariusz filmu ''[[Czarna perła (film 1934)|Czarna perła]]'', gdzie jako Moana wykonała piosenkę „Dla ciebie chcę być biała”. Mieszkała w [[Warszawa|Warszawie]] z [[Eugeniusz Bodo|Eugeniuszem Bodo]], ale – mimo zapowiedzi – nie doszło do ich małżeństwa. Powodem miało być nadużywanie alkoholu przez Reri (Eugeniusz Bodo był abstynentem). Nauczyła się [[język polski|języka polskiego]]. Jej ostatnim filmem był zrealizowany w USA ''Huragan'' w reżyserii [[John Ford|Johna Forda]] i Stuarta Heislera.
 
W 1939 roku z Reri spotkał się na [[Tahiti]] pisarz i podróżnik [[Arkady Fiedler]], który pisał później o tym w książkach, m.in. ''Wiek męski – zwycięski''<ref name=SK /> (wyd. 1976) oraz ''Kobiety mej młodości''<ref>Strony 96-97, 109-113 (rozdz. "Reri"„Reri”), 131.</ref> (Poznań 1989); "(...) ''Reri różniła się od innych Tahitanek wyjątkową subtelnością i była w tym jak gdyby dziecięco bezradna'' (...)".
 
W latach 60. XX w. wywiad z nią przeprowadził [[Lucjan Wolanowski]]<ref name=SK /> (''[[Księżyc nad Tahiti]]'').
66 971

edycji