Otwórz menu główne

Stahlhelm (organizacja paramilitarna)

Ten artykuł dotyczy niemieckiej organizacji paramilitarnej. Zobacz też: rodzaj stalowego hełmu.
Logo
Przypinka
Mundury Stahlhelmu, około 1934

Stahlhelm (pol. Hełm stalowy), pełna nazwa: Stahlhelm, Bund der Frontsoldaten (pol. Hełm stalowy, Związek Żołnierzy Frontowych) – niemiecka paramilitarna, nacjonalistyczna i antyrepublikańska organizacja uczestników I wojny światowej, założona w grudniu 1918 przez Franza Seldtego. Przywódcą organizacji powstałej w Magdeburgu był Theodor Duesterberg.

Przed II wojną światowąEdytuj

Stahlhelm powstał w celu zwalczania ruchu socjalistycznego i komunistycznego biorąc udział w walkach Freikorpsu i będąc finansowanym przez wielką burżuazję niemiecką. Od 1925 wraz z konserwatywno-nacjonalistyczną Niemiecką Narodową Partią Ludową (DNVP) i Narodowosocjalistyczną Niemiecką Partią Robotników (NSDAP) dążył do obalenia rządów Republiki Weimarskiej. W roku 1929 włączył się do przeciwników Planu Younga. Organizacja przyłączyła się również do prawego skrzydła frontu harzburskiego przeciw Republice Weimarskiej. W roku 1930 liczyła 500 tysięcy członków i była największą organizacją paramilitarną Republiki Weimarskiej[1].

W roku 1934 w okresie ujednolicania życia społecznego, politycznego i instytucjonalnego w nazistowskich Niemczech przemianowany na Nationalsozialistischer Deutscher Frontkämpferbund (pol. Narodowosocjalistyczny Związek Bojowników Frontowych), zintegrowany ze Sturmabteilung (SA), a następnie rozwiązany w 1935[1].

Po roku 1945Edytuj

W roku 1951 Stahlhelm został ponownie założony w zachodnioniemieckiej Kolonii. W 1953 jego przewodniczącym został feldmarszałek Albert Kesselring. Organizacja nie zdobyła większych wpływów[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Der Stahlhelm, Bund der Frontsoldaten. W: Lebendiges Museum Online [on-line]. [dostęp 2019-08-13].
  2. Spencer Tucker: 500 Great Military Readers. Santa Barbara: ABC Clio, 2015, s. 399.