Staw barkowo-obojczykowy

Staw barkowo-obojczykowy (łac. articulatio acromioclavicularis) – staw łączący wyrostek barkowy łopatki z końcem barkowym obojczyka. Jest to staw kulisty (wykonuje ruchy typowe dla tego typu stawu), zawierający krążek[1].

Powierzchnie stawoweEdytuj

Rolę główki przejmuje koniec barkowy obojczyka, natomiast panewką jest wyrostek barkowy[1].

Torebka stawowaEdytuj

Torebka stawowa jest luźna, z przodu grubsza niż z tyłu, wzmocniona więzadłami; przyczepia się do kości wzdłuż granic powierzchni stawowych[1].

Krążek stawowy nieraz wypełnia całą jamę stawową i przekształca staw w połączenie chrząstkozrostowe, często jednak jest niezupełny albo brak go całkowicie[1].

WięzadłaEdytuj

Wzmacniany jest przez:

  • więzadło barkowo-obojczykowe między powierzchnią górną końca barkowego obojczyka a przylegającą częścią wyrostka barkowego łopatki,
  • więzadło kruczo-obojczykowe:
    • czworoboczne stanowi część przednio-boczną, odchodzącą od kresy czworobocznej obojczyka,
    • stożkowate stanowi część tylno-przyśrodkową, odchodzącą od guzka stożkowatego obojczyka[1].

Ruchy w stawieEdytuj

  • unoszenie i obniżanie łopatki
  • wysuwanie do przodu i cofanie obręczy
  • drobne ruchy obrotowe[1]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Adam Bochenek, Michał Reicher, Anatomia człowieka. Tom I. Anatomia ogólna. Kości, stawy i więzadła, mięśnie, wyd. XIII, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2019, s. 481–482, ISBN 978-83-200-4323-5.