Otwórz menu główne

Stefan Władysław Julian Wyspiański (ur. 7 sierpnia 1892 w Krakowie, zm. 19 czerwca 1942) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Stefan Wyspiański
Ilustracja
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 7 sierpnia 1892
Kraków
Data śmierci 19 czerwca 1942
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 33 Pułk Piechoty
Batalion Zapasowy 2 Pułku Piechoty Legionów
39 Pułk Piechoty
68 Pułk Piechoty
30 Pułk Piechoty
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Zwycięstwa

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Stefan Wyspiański urodził się 7 sierpnia 1892 w Krakowie[1]. 20 sierpnia 1914 został odkomenderowany z 19 pułku piechoty Obrony Krajowej do Legionu Wschodniego, w którym objął dowództwo plutonu w 9 kompanii. W następnym miesiącu, po rozwiązaniu Legionu Wschodniego, został przeniesiony do Legionu Zachodniego. W październiku służył w Batalionie Uzupełniającym kapitana Andrzeja Galicy. W styczniu 1915 został przeniesiony do III batalionu 2 pułku piechoty, w którym objął komendę nad 11 kompanią. Po reorganizacji pułku został komendantem plutonu w 9 kompanii[2]. W czasie służby w Legionach Polskich awansował kolejno na stopień: chorążego (4 listopada 1914), podporucznika (14 marca 1915), porucznika (1 listopada 1915) i kapitana (1 listopada 1916)[3].

Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer Legionów Polskich został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia majora[4]. Od stycznia do 21 grudnia 1919 pełnił funkcję dowódcy 33 pułku piechoty. Od 12 lipca 1920 do 1 marca 1921 był dowódcą batalionu zapasowego 2 pułku piechoty Legionów[5].

Został awansowany na stopień podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[6]. W 1923 był zastępcą dowódcy 39 pułku piechoty w Jarosławiu[7][8]. W kwietniu 1924 został przeniesiony do 68 pułku piechoty w Krotoszynie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[9][10]. Od sierpnia 1926 do grudnia 1928 pełnił stanowisko dowódcy 30 pułku piechoty w Warszawie[11]. 16 marca 1927 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. Z dniem 28 lutego 1929 został przeniesiony w stan spoczynku[13].

W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I”[14].

Podczas II wojny światowej był oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie w stopniu pułkownika. Zmarł 19 czerwca 1942. Został pochowany na brytyjskim cmentarzu wojennym w Ramleh w Palestynie (miejsce T-14)[1][15].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj