Otwórz menu główne

Sylwester Bartosik (ur. 15 stycznia 1893 w Kampinosie, zm. 16 października 1942 w Warszawie) – działacz KPP, ZWW i PPR.

Sylwester Bartosik
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1893
Kampinos
Data i miejsce śmierci 16 października 1942
Warszawa
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy

ŻyciorysEdytuj

W 1913 roku ukończył gimnazjum w Warszawie, po czym wstąpił do akademii wojskowej (Konstantynowskiej Szkoły Artyleryjskiej) w Petersburgu. Brał udział w I wojnie światowej; w 1916 roku został ciężko ranny pod Łomżą. Po wyzdrowieniu zaciągnął się do organizującego się Korpusu gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. Po rozbrojeniu Korpusu pod Kaniowem przez Niemców przedostał się na Syberię, gdzie wstąpił do 5 dywizji polskiej. Po ukończeniu wojskowej szkoły lotniczej w Kurganie na Uralu walczył w 5 dywizji przeciw Armii Czerwonej. W 1920, po rozbiciu dywizji i krótkim pobycie we Władywostoku wrócił do kraju. Następnie wstąpił do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Bydgoszczy. Dalszą służbę pełnił w 1 pułku lotniczym w Warszawie jako kapitan. W 1932 roku na własną prośbę został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Pracował w różnych instytucjach jako urzędnik. W tym czasie zbliżył się do środowisk rewolucyjnych, by w końcu wstąpić do KPP, w której aktywnie działał do jej rozwiązania w 1938 roku. Od połowy lat 30. do 1941 był wiceprezesem Rady Nadzorczej w spółdzielni "Sklep Społeczny" na Mokotowie.

W czasie okupacji odnowił kontakty z dawnymi towarzyszami z KPP, współpracował z grupą studencką, późniejszą grupą "biuletynowców". Następnie wstąpił do ZWW i został współredaktorem pism: "Biuletyn Radiowy" i "Zwyciężymy". Znając kilka języków obcych prowadził nasłuch radiowy. Po powstaniu PPR wstąpił w jej szeregi i włączył się aktywnie do pracy organizatorskiej. Wkrótce został sekretarzem Komitetu Dzielnicowego PPR Warszawa-Śródmieście. Wchodził ponadto w skład komitetu redakcyjnego "Trybuny Wolności" (był redaktorem działu informacyjnego) - pisma KC PPR, i "Gwardzisty" - organu Dowództwa Głównego GL. Brał udział w zaplanowaniu akcji GL na Komunalną Kasę Oszczędności w Warszawie, zrealizowaną już po jego śmierci, 30 listopada 1942. W jego mieszkaniu spotykali się m.in. Marceli Nowotko, Paweł Finder i Hanka Sawicka. Aresztowany w nocy na 29 września 1942, po okrutnym śledztwie w al. Szucha został powieszony w publicznej egzekucji w Warszawie.

Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[1].

W 1946 został pośmiertnie odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy[2]. 22 sierpnia 1964 roku jego imię zostało nadane Oficerskiej Szkole Radiotechnicznej w Jeleniej Górze.

Od 5 grudnia 1977 do 9 listopada 2017 był patronem jednej z ulic na terenie dzielnicy Praga-Południe w Warszawie[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Juliusz Jerzy Malczewski: Cmentarz komunalny (dawny Wojskowy) na Powązkach. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1975, s. 40.
  2. M.P. z 1947 r. nr 23, poz. 53
  3. Uchwała nr 32 Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 1977 r. w sprawie nadania nazw ulicom, "Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, Warszawa, dnia 31 stycznia 1978 r., nr 1, poz. 1; Zarządzenie Zastępcze Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 listopada 2017 r. w sprawie nadania nazwy ulicy, „Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego”, Warszawa, dnia 10 listopada 2017 r., poz. 10122.

BibliografiaEdytuj