Szkółkarstwo leśne

Szkółkarstwo leśne – dział hodowli leśnej zajmujący się produkcją materiału sadzeniowego. Materiał sadzeniowy dla potrzeb gospodarstwa leśnego produkowany (hodowany) jest w szkółkach.

Szkółka leśna

Zgodnie z obowiązującym nazewnictwem szkółki dzieli się na:

Ze względu na okres prowadzenia produkcji szkółkarskiej w oznaczonym miejscu rozróżnia się:

  • szkółki czasowe, których okres użytkowania nie przekracza 4–5 lat, zakładane w pobliżu zrębów zupełnych lub powierzchni przeznaczonych do zalesienia. Po spełnieniu swojego zadania ulegają one likwidacji,
  • szkółki stałe, których okres użytkowania wynosi wiele lat i są to przeważnie szkółki duże lub zespolone.

Również ze względu na sposób i miejsce prowadzenia produkcji szkółkarskiej można rozróżnić:

  • szkółki otwarte – usytuowane na powierzchni otwartej bądź na powierzchni celowo pozbawionej górnej osłony drzewostanu macierzystego. w szkółkach otwartych produkuje się sadzonki gatunków o dużych wymaganiach w stosunku do światła.
  • szkółki podokapowe (pod osłoną drzewostanu macierzystego) – prowadzone głównie dla produkcji sadzonek drzew wymagających osłony bądź przed zbyt silnym nasłonecznieniem, bądź ochrony przed ujemnym oddziaływaniem niskich temperatur i mroźnych, suchych wiatrów. Szkółki podokapowe zakłada się rzadko, gdyż związane to jest z trudnościami z uprawą i pielęgnowaniem gleby pomiędzy drzewami oraz braku możliwości mechanizacji prac szkółkarskich.
  • szkółki samosiewne (dzika szkółka) – zakłada się wykorzystując pojawiający się masowo nalot. Mogą być zakładane na otwartej przestrzeni, głównie w wypadku gatunków tzw. lekkonasiennych np. brzozy, osiki, olszy, modrzewia lub pod osłoną drzewostanu i w tym wypadku będzie to szkółka gatunków tzw. ciężkonasiennych jak jodły, buka, dębu.

Linki zewnętrzneEdytuj