Szkoła marburska

Szkoła marburska – jedna ze szkół neokantowskich, jej nazwa pochodzi od geograficznego położenia głównego ośrodka tej szkoły – Marburga.

Szkoła marburska wychodziła od trzech punktów kantyzmu (tak jak go rozumiano w XIX wieku):

  • poznanie wyrasta ze zmysłów i z myśli, są niezbędne i razem się uzupełniają
  • myśl wprowadza do poznania czynnik subiektywności
  • poznajemy tylko zjawiska, ale poza zjawiskami istnieje niepoznawalny byt

Myśl szkoły marburskiej, wychodząc od tych twierdzeń, ostatecznie od nich odeszła i doszła do wniosku, że kantyzm trzeba przekształcić[1].

Jest to filozofia kultury i nauki. Przedstawiciele szkoły marburskiej za najistotniejsze uważali wartości moralne i estetyczne. To wartości duchowe, a nie materialne okiełznanie przyrody, są ekspresją ducha ludzkiego. Człowiek tworzy kulturę, aby poznawać przez nią samego siebie, to ona definiuje naturę człowieka i jego ludzkie przymioty. Przez kulturę człowiek żyje w świecie symbolicznym, oplata go sieć symboli, którą tworzą sztuka, religia, język. Żyjemy niejako "wirtualnie" w owej siatce symboli, a nie wśród rzeczy materialnych.

Nie ufali faktom, byli wrogami empiryzmu. W empiryzmie szkoła marburska widziała największy błąd filozofii.

Do przedstawicieli szkoły marburskiej można zaliczyć m.in.:

PrzypisyEdytuj

  1. Szkoła marburska i jej idealizm. W: Władysław Tatarkiewicz: Historia filozofii. Wyd. XXII. T. III: Filozofia XIX wieku i współczesna. Warszawa: PWN, 2007, s. 278. ISBN 978-83-01-14466-1.