Otwórz menu główne

Tadeusz Gustaw Kuniewski[1] (ur. 19 lutego 1894, zm. 7 lipca 1956) – kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Tadeusz Kuniewski
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data urodzenia 19 lutego 1894
Data śmierci 7 lipca 1956
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Korpus Ochrony Pogranicza
Jednostki 84 Pułk Strzelców Poleskich,
2 Pułk Strzelców Podhalańskich,
Batalion ON „Sanok”
Stanowiska komendant P. W.,
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 19 lutego 1894[2]. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4]. W 1923, 1924 był przydzielony do 84 pułku piechoty w garnizonie Pińsk[5][6]. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[7]. W 1928 jako oficer 84 pułku był przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[8]. W 1932 był oficerem 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku[9]. W 1935 sprawował stanowisko komendanta powiatowego Przysposobienia Wojskowego i wówczas był członkiem zarządu Powiatowej Komisji Oświaty Pozaszkolnej w Krośnie[10]. Do 1939 pełnił funkcję komendanta obwodowego Przysposobienia Wojskowego.

Został mianowany dowódcą batalionu Obrony Narodowej „Sanok”[11], sformowanego decyzją z 6 kwietnia 1938 w ramach Obrony Narodowej. Batalion wszedł w skład 3 Brygady Górskiej[12]. Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej jednostka była składową Podkarpackiej Brygady Obrony Narodowej w Armii „Karpaty”. Żołnierze batalionu 9 września 1939 wycofywali się przez Lesko do Ustrzyk Dolnych i wówczas celem opóźnienia marszu Niemców na wschód toczyli walki oraz pod Uhercami obsadzili pozycję. 10 września o godz. 11 batalion został zaatakowany przez niemiecką kolumnę zmotoryzowaną i po stoczeniu krótkiej walki wycofał się. Pamiątką po tych walkach są znajdujące się na miejscowym cmentarzu cztery groby i krzyż z napisem: Tu leżą żołnierze walki wrześniowej 1939 roku porucznik i ośmiu żołnierzy.

Zmarł 7 lipca 1956 i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Jędrzychowie (Zielona Góra)[13].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. 26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie imienia z „Tadeusz” na „Tadeusz Gustaw”. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 31, 26 stycznia 1934. 
  2. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 207.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 426.
  4. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 51.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 367.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 319.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 369.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 135.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 616.
  10. Władysław Jabłoński: Powiatowa Komisja Oświaty Pozaszkolnej w Krośnie i jej działalność. W: Władysław Jabłoński (red.): Dorobek pracy na niwie społecznej towarzystw i organizacyj kulturalno-oświatowych w powiecie krośnieńskim. Jednodniówka. Krosno: Powiatowa Komisja Oświaty Pozaszkolnej w Krośnie, 1935, s. 19.
  11. Podkarpacka Brygada ON. obronanarodowa1939.pl. [dostęp 2015-06-25].
  12. Andrzej Brygidyn: Żołnierskimi rzuceni losami. Sanok: 1994, s. 181. ISBN 83-87282-47-2.
  13. Tadeusz Kuniewski. mzp.pl. [dostęp 2016-07-22].

BibliografiaEdytuj