Tadeusz Wejtko

Tadeusz Wejtko (ur. 8 czerwca 1903 w Dźwińsku na Łotwie, zm. 21 sierpnia 1973 we Wrocławiu[1]) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego.

Tadeusz Wejtko
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1903
Dźwińsk na Łotwie
Data i miejsce śmierci 21 sierpnia 1973
Wrocław
Przebieg służby
Lata służby 1919
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Wojska Polskiego
Jednostki 3 Batalion Saperów Wileńskich
1 Batalion Saperów 1939
5 Brygada Saperów
Stanowiska oficer sztabowy ds. wyszkolenia
dowódca batalionu saperów
Szef Sztabu Brygady Saperów
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941) Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Tadeusz Wejtko był synem Wacława. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Następnie został skierowany do Szkoły Podchorążych Saperów w Modlinie, którą ukończył w 1921. Po zakończeniu szkoły Podchorążych zostaje skierowany do 3 Pułku Saperów Wileńskich. W 1932 zostaje odkomenderowany na 4-miesięczny kurs maskowania do Centrum Wyszkolenia Saperów[2]. W 1939 jest oficerem sztabu ds. wyszkolenia w 3 Batalionie Saperów Wileńskich[3]. W wojnie obronnej 1939 został dowódcą 1 batalionu saperów tworzonego przez 3 Batalionie Saperów Wileńskich dla 1 Dywizji Piechoty Legionów im. Józefa Piłsudskiego, dostał się do niewoli i przebywał przez w okresie od 2 października 1939 do 25 stycznia 1945 w obozie Oflag II C Woldenberg (nr obozowy 723/II B)[4]. Po wyjściu z obozu został wcielony do Ludowego Wojska Polskiego z dniem 1 kwietnia 1945. Z dniem 23 kwietnia 1945 został skierowany do 5 Brygady Saperów na stanowisko Szefa II oddziału sztabu Brygady, od 1 kwietnia 1947 pełnił obowiązki Szefa Sztabu Brygady do 9 lutego 1948.[5].

Jest autorem monografii: „Zarys historji wojennej 3-go pułku saperów wileńskich”, Warszawa 1932.

Zmarł we Wrocławiu. Został pochowany 24 sierpnia 1973 na Cmentarzu Osobowickim (pole 99 rząd 2 grób 21)[1].

AwanseEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Groby 0.3.0, groby.cui.wroclaw.pl [dostęp 2020-02-09].
  2. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 13 z 9 grudnia 1932 s. 447, 448.
  3. „Rocznik Oficerski 1939” s. 246, 247.
  4. Lista jeńców Oflagu IIC Woldenberg Lubuskie Towarzystwo Genealogiczne, maj 2010.
  5. Historia 5 Mazurskiej Brygady Saperów 1944–1947, s. 163.
  6. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 32 z 26 maja 1923, s. 10.
  7. „Rocznik Oficerski 1939”, s. 246, 247.
  8. Historia 5 Mazurskiej Brygady Saperów 1944–1947 s. 163.
  9. M.P. z 1947 r. nr 25, poz. 140 „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych".
  10. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 1 z 19 marca 1937 s. 9.

BibliografiaEdytuj

  • Rocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932.
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych
  • „Historia 5 Mazurskiej Brygady Saperów 1944 – 1947” Henryk Zatoczyk, Warszawa 1964r.