Telewizja n

nieistniejąca platforma cyfrowa

Telewizja n – polska satelitarna platforma cyfrowa telewizyjno-radiowa ITI działająca w okresie 12 października 2006 – 21 marca 2013[1]. Operatorem tej platformy był ITI Neovision sp. z o.o., będący członkiem grupy TVN.

Platforma nadawała z satelitów Hot Bird znajdujących się na pozycji 13°E. Główny transponder platformy nadawał w standardzie DVB-S2, a kanały znajdujące się na nim były kompresowane w MPEG-4. Platforma używała systemu dostępowego Conax.

Na dzień 31 lipca 2012 z usług telewizji n korzystało 983 tys. abonentów[2].

Telewizja n
Ilustracja
Rozpoczęcie nadawania 12 października 2006
Zakończenie nadawania 21 marca 2013
Format obrazu 4:3 i 16:9
Właściciel ITI Neovision sp. z o.o.
Kraj nadawania  Polska
Język Polski
Zastąpiony przez nc+
Slogan Rozrywka do potęgi n!, Włącz ciekawość
Strona internetowa

KanałyEdytuj

Platforma n posiadała:

  • 105 kanałów polskojęzycznych
  • 23 polskojęzyczne kanały free-to-air
  • 41 kanałów HDTV
  • 1 kanał 3D

Pakiety tematyczneEdytuj

Kanały w telewizji n podzielone były na pakiety:

nazwa pakietu liczba kanałów
Informacja i rozrywka 25 (8 HD)
Hity filmowe 17 (5 HD)
Sport i motoryzacja 11 (4 HD)
Kultura, nauka, świat 14 (6 HD)
Dzieci 9 (1 HD)
Style, moda, muzyka 15 (2 HD)

Opcje dodatkoweEdytuj

Oprócz zawartych w pakietach tematycznych, podstawowych kanałów, dostępne były filmowe opcje dodatkowe:

  • HBO (3 kanały HD)
  • Filmbox (3 kanały, w tym 1 HD)
  • Cinemax (2 kanały HD)
  • nPremium (4 kanały HD)
  • Wypożyczalnia VOD (nSeriale, nPremium HD, PictureBox)

Usługi dodatkoweEdytuj

nRadioEdytuj

nRadio to funkcja nboxa, pozwalająca na odbiór wybranych internetowych stacji radiowych nadawanych w standardzie SHOUTcast. Platforma n w ramach tej usługi nadawała jedynie radia na świecie i w Polsce oraz nRadio HD nadające dźwięk 5.1, a do 30 kwietnia 2009 nadawała także 5 autorskich stacji radiowych, tworzonych przez znane osobistości świata muzyki: Beatę Kozidrak, Kayah, Muńka Staszczyka, Nigela Kennedy’ego i Leszka Możdżera.

nMultiroom HDEdytuj

Możliwość oglądania telewizji na dwóch telewizorach jednocześnie (na każdym telewizorze mógł być wyświetlany inny kanał) w ramach jednej umowy, dzięki korzystaniu z drugiego dekodera (model charakterystyczny dla usługi n na kartę) podłączonego do dekodera głównego, tzw. turbodekodera[3].

nShow 3DEdytuj

Usługa wprowadzona 4 grudnia 2010, która pozwalała oglądać różne pozycje w technologii 3D (potrzebny jest odpowiednio przystosowany telewizor 3D i dowolny dekoder telewizji n). 15 grudnia 2011 r. został zlikwidowany a audycje 3D zostały przeniesione do kanałów nPremium[4].

DVB-TEdytuj

Dostęp do naziemnej telewizji cyfrowej za pomocą dekodera po podłączeniu opcjonalnego tunera DVB-T, przeznaczonego wyłącznie dla dekoderów telewizji n, do złącza USB. Dekodery z serii 2849, 2850 i 2851 przeznaczone do korzystania z usługi nMultiroom miały wbudowany tuner DVB-T.

SprzętEdytuj

Dekodery Oferowane przez platformę n
Nazwa Sprzętu nPortal nPVR nVOD nGRY Multiroom YouTube nRadio 3D (Ready)
NBOX HDTV  T  N  T  N  N  N  T  T
NBOX HDTV PVR  T Ready  N  T  T  N  T  T
NBOX HDTV RECORDER (5800SX 500GB)  T  T  T  N  T  N  T  T
NBOX HDTV RECORDER (5720SX 1TB)  T  T  T  T  T  T  T  T

TransponderyEdytuj

Platforma n zarządzała następującymi transponderami na satelitach Hot Bird:

  • Hot Bird 13A tp. 116 (10,834 GHz, pol. V, SR: 27500, FEC: 3/4, DVB-S2/8PSK)
  • Hot Bird 13C tp. 3 (11,258 GHz, pol. H, SR: 27500, FEC: 3/4, DVB-S2/8PSK)
  • Hot Bird 13C tp. 10 (11,393 GHz, pol. V, SR: 27500, FEC: 5/6, DVB-S/QPSK)
  • Hot Bird 13C tp. 13 (11,449 GHz, pol. H, SR: 27500, FEC: 3/4, DVB-S2/8PSK)
  • Hot Bird 13C tp. 16 (11,508 GHz, pol. V, SR: 27500, FEC: 3/4, DVB-S2/8PSK)

PrzypisyEdytuj

  1. Platforma nc+, czyli historia pewnej znajomości Cyfry+ i „n”, media2.pl [dostęp 2020-01-25].
  2. Łukasz Szewczyk, Platforma „n”: Wzrost do 929 tys. abonentów, Media2.pl, 15 lutego 2012 [dostęp 2012-02-18].
  3. n: newsy, Telewizja n [dostęp 2021-06-02] (pol.).
  4. Jacek Grzeszczak, Kanały nPremium już na 13°E, SATKurier.pl, 15 grudnia 2011 [dostęp 2021-06-02] (pol.).

Linki zewnętrzneEdytuj